Daleki Wschód

By kuba • Do zobaczenia • 25 Dec 2009

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Daleki_Wsch%C3%B3d”>Daleki
Wschód (Azja Wschodnia) – nazwa stosowana dla określenia obszaru
wschodniej Azji, ciągnącego się wzdłuż wybrzeży Pacyfiku. Najczęściej
do tego regionu zalicza się Japonię, Koreę Południową, Koreę Północną,
Republikę Chińską (Tajwan) oraz wschodnie tereny Chińskiej Republiki
Ludowej. Niekiedy włącza się również Mongolię, kraje Azji
Południowo-Wschodniej położone na Archipelagu Malajskim i Półwyspie
Indochińskim oraz wschodnie obszary Rosji oraz rzadko
Tybet.

{mosmap <br
/>
kml[0]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Chiny.kml’
|
kml[1]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Tajwan.kml’
|
kml[2]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Tybet.kml’
|
mapType=’Terrain’ | width=’640′ |
kmlrenderer=’geoxml’}


class=”system-pagebreak” title=”Chiny”
/>

Chiny

Mapa

{mosmap
kml[0]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Chiny.kml’
| mapType=’Terrain’ | width=’640′ |
kmlrenderer=’geoxml’}

Wiza

O Chinską wize
bedziemy ubiegac sie w Kirgistanie w href=”http://www.chinese-embassy.info/asia/kgz.htm”>ambasadzie w
Biszkeku.

Ambasador: Mr. Wang Kaiwen
Adres: 196
Toktogula Street, Bishkek 720001, Kyrghyz Republic
Tel:
+996-312-313234
Tel: +996-312-317409

Zogdnie z
informacja z href=”http://www.lonelyplanet.com/thorntree/thread.jspa?threadID=1354229″>thorntree
nie bedzie z tym problemów (dzieki Dziki) i cała operacja trwa okolo
tygodnia.

Co zobaczymy

Park
Narodowy Lushan

href=”http://whc.unesco.org/uploads/sites/gallery/full/site_0778_0001.jpg”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Chiny_Lushan_238.jpg”
width=”238″ />Obszar góry Lushan, w prowincji Jiangxi, jest jednym
z ośrodków duchowych cywilizacji chińskiej. Świątynie buddyjskie i
taoistyczne oraz najważniejsze miejsca konfucjanizmu, w których
nauczali najwięksi myśliciele, wtapiają się harmonijnie w przepiękny
krajobraz, stanowiący źródło inspiracji dla wielu artystów, którzy
rozwinęli estetyczne pojmowanie natury, właściwe cywilizacji
chińskiej.

Park
Narodowy Góry Sanqingshan

href=”http://en.wikipedia.org/wiki/File:SanQingShan14.jpg”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Chiny_Sanqingshan_238.jpg”
width=”238″ />Rozciągający się na powierzchni 22950 ha obiekt
położony jest w zachodniej części łańcucha górskiego Huyaiyu w
prowincji Jiangxi, we wschodniej części centralnych Chin. Wpisany
został na Listę ze względu na wyjątkową malowniczość krajobrazu,
wynikającą z wielkiego nagromadzenia granitowych form skalnych o
fantastycznych kształtach, często przypominających sylwetki ludzi lub
zwierząt. Znajduje się tam m. in. 48 granitowych iglic i 89 słupów, a
naturalne piękno mierzącej 1817 m góry Huyaiyu jest dodatkowo
podkreślone przez porastającą ją roślinność oraz niecodzienne zjawiska
meteorologiczne: efekt halo i białe tęcze, powodujące ciągłe,
dynamiczne zmiany krajobrazu. Miejsce to podlega kombinacji wpływów
klimatu podzwrotnikowego, monsunowego i morskiego, czyniąc z Parku
wyspę lasu klimatu umiarkowanego wznoszącą się ponad otaczającym ją
krajobrazem strefy klimatu subtropikalnego. Park kryje w sobie również
lasy i liczne wodospady o wysokości dochodzącej do 60 m, a także
jeziora i strumienie.

<h3
style=”clear : left;”> href=”http://www.unesco.pl/?id=234″>Góra Wuyi

<a
target=”_blank”
href=”http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/82/Wuyi_Mountains_Sea_of_clouds_4.jpg”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Chiny_Wuyi_238.jpg”
width=”238″ />Region góry Wuyi uważany jest za unikalny we względu
na zachowanie różnorodności biologicznej w południowo-wschodnich
Chinach. Stanowi on schronienie dla wielu gatunków występujących w
stanie szczątkowym, z których niektóre są endemiczne w Chinach.
Nienaruszone piękno wspaniałych wąwozów rzeki Dziewięciu Zakrętów
(Nine Bend Creek), z licznymi świątyniami i klasztorami – niektórymi
obecnie zrujnowanymi – stanowiło tło rozwoju neokonfucjanizmu, który
rozprzestrzenił się i znacząco wpłynął na kultury Azji Wschodniej
począwszy od XI w. W I w. p.n.e. sąsiednia miejscowość Chengcun była
ważnym ośrodkiem administracyjnym, wzniesionym przez dynastię Han. W
obrębie potężnych murów znajduje się tam niezwykle cenne stanowisko
archeologiczne.

Dawne
miasto Ping Yao

href=”http://en.wikipedia.org/wiki/File:PingYaoCityWall.jpg”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Chiny_PingYao_238.jpg”
width=”238″ />Ping Yao stanowi wyjątkowo dobrze zachowany przykład
tradycyjnego miasta chińskiego Han, założonego w XIV w. Jego tkanka
miejska świadczy o rozwoju stylów architektonicznych i koncepcji
urbanistycznych w Chinach cesarskich na przestrzeni pięciu wieków.
Szczególnie interesujące są majestatyczne budowle związane z
działalnością banków, które przypominają, że w XIX w. i na początku XX
w. Ping Yao był największym ośrodkiem bankowym w Chinach.

<p
style=”clear: left; “>

<a
target=”_blank”
href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Zhoukoudian”>Zhoukoudian

<a
target=”_blank”
href=”http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Zhoukoudian_Entrance.JPG”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Chiny_Zhoukoudian_238.jpg”
width=”238″ />Zhoukoudian, dawn. Czukutien (chiń. 周口店, pinyin:
Zhōukǒudiàn) – sytem jaskiń niedaleko Pekinu w Chinach. W latach 20. i
30. XX wieku natrafiono tu na szczątki człowieka pekińskiego, a także
kamienne narzędzia i kości zwierzęce, liczące od 500 do 230 tysięcy
lat. Znalezione eksponaty w większości zaginęły w czasie inwazji
japońskiej podczas II wojny światowej. Po wojnie wznowiono prace i
część znalezionych artefaktów wystawiona jest dziś w miejscowym
muzeum. Wśród eksponatów znalazły się także skamieliny
prehistorycznych stworzeń. Zwiedzającym udostępnione są też pobliskie
jaskinie i groty.
W 1987 roku organizacja UNESCO wpisała
Zhoukoudian na listę światowego dziedzictwa.

href=”http://www.unesco.pl/?id=234″>Jaskinie Mogao

<a
target=”_blank”
href=”http://en.wikipedia.org/wiki/File:Mogao_Caves.jpg”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Chiny_Mogao_238.jpg”
width=”238″ />492 wykute w skale cele i sanktuaria Mogao położone
są w strategicznym punkcie Jedwabnego Szlaku, w którym krzyżowały się
wpływy handlowe, religijne, intelektualne i kulturowe. Słyną one z
rzeźb i malowideł ściennych odzwierciedlających tysiąc lat sztuki
buddyjskiej.

Zespół
zabytkowych budowli w górach Wudang

href=”http://en.wikipedia.org/wiki/File:Wudangshan_pic_2.jpg”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Chiny_Wudang_238.jpg”
width=”238″ />Pałace i świątynie, tworzące rdzeń zespołu budowli
sakralnych i świeckich, stanowią przykładowe osiągnięcie
architektoniczne i artystyczne epoki dynastii Yuan, Ming i Qing.
Kompleks ten, położony w panoramicznych dolinach i na zboczach gór
Wudang (prowincja Hubei), zbudowany jako zorganizowana całość pod
panowaniem dynastii Ming (XIV-XVII wiek), mieści również budowle
taoistyczne z VII w. Stanowi on najwyższe osiągnięcie chińskiej
architektury i sztuki na przestrzeni przeszło tysiąca lat.

<p
style=”clear: left; “>

<a
target=”_blank” href=”http://www.unesco.pl/?id=234″>Stolice i Grobowce
starożytnego królestwa Koguryo

href=”http://whc.unesco.org/include/tool_image.cfm?src=/uploads/sites/gallery/full/site_1135_0001.jpg”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Chiny_Koguryo_238.jpg”
width=”238″ />Obszar obejmuje pozostałości architektoniczne trzech
miast i 40 grobowców: miasto Góry Wunu, Miasto Guonei i miasto Góry
wandu, 14 grobowców cesarskich i 26 możnowładców. Wszystkie należą do
kultury Koguryo, nazwanej od dynastii która rządziła częścią Chin
północnych i pólnocną częścią Półwyspu Koreańskiego od 37 pne do 668
r. Miasto góry Wunu jest tylko częściowo odkopane. Miasto Guonei,
leżące w obrębie dzisiejszego miasta Ji’an, odgrywało rolę drugiej
stolicy gdy właściwą stolicę królestwa Koguryo przeniesiono do
Phonyangu. W mieście Góry Wandu znajdują się pozostałości z okresu
Królestwa, w tym obszerny pałac i 37 grobowców. Niektóre z nich mają
misternie wykonane sufity na całej szerokiej powierzchni dachów
budowanych bez wsparcia kolumn, niosąc ciężki ładunek umieszczonych na
nich kamieni lub kurhanów ziemnych.

href=”http://www.unesco.pl/?id=234″>Świątynia i cmentarz Konfucjusza
oraz rezydencja rodziny Kong w Qufu

href=”http://en.wikipedia.org/wiki/File:The_Temple_of_Duke_Zhou.jpg”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Chiny_Qufu_238.jpg”
width=”238″ />Świątynia, cmentarz oraz siedziba rodziny
Konfucjusza (VI-V w. p.n.e.), wielkiego filozofa, polityka i
myśliciela znajdują się w Qufu, mieście leżącym w prowincji Shandong.
Świątynia wzniesiona ku czci Konfucjusza w r. 478 p.n.e. została
zniszczona i była odbudowywana przez stulecia. Obecnie liczy przeszło
100 budowli. Na cmentarzu znajdują się groby Konfucjusza oraz przeszło
100 tys. jego potomków. Dom rodziny Kong stał się rozległą siedzibą
arystokratyczną, z której pozostały 152 budynki. Zespół zabytkowy w
Qufu zachował wyjątkową wartość artystyczną i historyczną, którą
zawdzięcza czci, jaką przez przeszło dwa tysiąclecia darzyli go
kolejni cesarze chińscy.

<h3
style=”clear : left;”> href=”http://www.unesco.pl/?id=234″>Groty Yungang

<a
target=”_blank”
href=”http://en.wikipedia.org/wiki/File:Yungangshiku.JPG”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Chiny_Yungangshiku_238.jpg”
width=”238″ />Jaskinie Yungang, w Datong w prowincji Shanxi,
liczące 252 jaskiń i 51 tys. posągów, stanowią unikalne osiągnięcie
buddyjskiej sztuki skalnej w Chinach, w V i VI w. Pięć Jaskiń,
stworzonych przez Tan Yao, o identycznej koncepcji i identycznym
planie, stanowi klasyczne arcydzieło pierwszego apogeum buddyjskiej
sztuki skalnej w Chinach.

<h3
style=”clear : left;”> href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Terakotowa_Armia”>Armia
Terakotowa

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Terakotowa_Armia”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Chiny_Armia_Terakotowa_238.jpg”
width=”238″ />Terakotowa Armia – armia ośmiu tysięcy figur
naturalnej wielkości, wykonanych z terakoty (wypalonej gliny). Armia
znajduje się w grobowcu pierwszego chińskiego cesarza Qin Shi, w
odległości 1,5 km na wschód od jego sarkofagu, na terenie dzisiejszej
prowincji Shaanxi. W trakcie pochówku cesarza w 210 p.n.e. cała armia
również została zakopana pod ziemią. Według wierzeń, Terakotowa Armia
miała strzec cesarza i pomóc mu odzyskać władzę w życiu
pozagrobowym.

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Huang_Shan”>Huang
Shan

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Huang_Shan”> solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Chiny_Huang_Shan_238.jpg”
width=”238″ />Huang Shan (Huangshan; chiń. 黄山, pinyin Huángshān –
Żółta Góra) – pasmo górskie we wschodnich Chinach, w południowej
części prowincji Anhui. Charakterystyczne dla gór Huang Shan są
granitowe szczyty, porośnięte gatunkiem sosny Pinus hwangshanensis. W
1990 roku góry zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Góry Huang Shan wielokrotnie wykorzystywane były jako motyw w
chińskiej literaturze i malarstwie.

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Wulingyuan”>Wulingyuan

<a
target=”_blank” href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Wulingyuan”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Chiny_Wulingyuan_238.jpg”
width=”238″ />Wulingyuan (chiń. 武陵源, pinyin: Wǔlíng Yuán) –
rezerwat przyrody w górach Wuling Shan w północno-zachodniej części
chińskiej prowincji Hunan, w 1992 roku wpisany na listę światowego
dziedzictwa UNESCO. Na jego terenie położone są miejscowości
Zhangjiajie, Tianzishan i Souxiyu.

Krajobraz rezerwatu
charakteryzuje się ostrymi wiechrzołkami gór i kolumnami skalnymi.
Górskie zbocza porośnięte są bujną, subtropikalną roślinnością.
Występują tu liczne wodospady, wapienne jaskinie oraz wartkie
strumienie i rzeki.

<h3
style=”clear : left;”> href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Zapora_Trzech_Prze%C5%82om%C3%B3w”>Zapora
3 Przelomow

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Zapora_Trzech_Prze%C5%82om%C3%B3w”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Chiny_Zapora_3_Przelomow_238.jpg”
width=”238″ />Zapora Trzech Przełomów (tradycyjny chiński: 三峽大壩,
uproszczony chiński: 三峡大坝, pinyin: Sānxiá Dàbà) – tama zbudowana na
rzece Jangcy w centralnej prowincji Chin – Hubei. Budowa rozpoczęła
się w roku 1993, a została zakończona 20 maja 2006 roku. Wielka Tama
jest najdroższym pojedynczym projektem budowlanym na świecie. Koszt
przedsięwzięcia ocenia się na 25 mld dol.

href=”http://margotte.republika.pl/lista.html”>Zhangjiajie

<a
target=”_blank”
href=”http://gizmodo.com/306627/worlds-tallest-outdoor-glass-elevator-provides-great-views-sheer-terror”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Chiny_Zhangjiajie_238.jpg”
width=”238″ />Zhangjiajie National Forest Park (full name: Hunan
Zhangjiajie National Forest Park) jest unikalnym lasem znajdujacym sie
w miescie Zhangjiajie w pólnocnej czesci prowincji Hunan w
Chinach.

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Hua_Shan”>Hua Shan

<a
target=”_blank”
href=”http://travel.webshots.com/photo/2204407820087202139epeIzr”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Chiny_Hua_Shan_238.jpg”
width=”238″ />Hua Shan znajduje sie w prowincji Shaanxi, okolo 100
km na zachod od miasta Xi, blisko miasta Huayin w Chinach. Gora ta
jest jedna z 5 Swietych Gor Doistycznych. Gora ma 5 szczytow, a
najwyzszy ma 2160 m.

<h3
style=”clear : left;”> href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Lijiang_(rzeka)”>Rzeka Lijiang –
koło Gullin

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Lijiang_(rzeka)”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Chiny_Lijiang_238.jpg”
width=”238″ />Lijiang – rzeka w Chinach w prowincji Kuangsi,
dopływ rzeki Xi. Rzeka przepływa m.in przez miasta Guilin, Yangshuo
oraz Pingle. Łączna długość Lijinag wynosi 437
kilometrów.
Krajobraz rzeki widnieje na banknocie o nominale 20
yuanów. Tereny wokół rzeki należą do najbardziej maNieniczych rejonów
Chin. Do najatrakcyjniejszych krajobrazów zalicza się m.in wapienne
jaskinie, kanał Lingqu oraz Wzgórze Trąby Słoniowej, symbol miasta
Guilin.

href=”http://www.unesco.pl/?id=234″>Klasyczne ogrody w
Suzhou

href=”http://whc.unesco.org/en/list/813/gallery/”> 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0813_0001-238.jpg” width=”238″
/>Chińska sztuka ogrodowa, odtwarzająca krajobrazy naturalne w
miniaturze, wyraża się najlepiej w dziewięciu ogrodach miasta
historycznego Suzhou, powszechnie uznawanych za arcydzieło gatunku.
Zakładane pomiędzy XI i XIX w., ich szczegółowa koncepcja
odzwierciedla metafizyczne znaczenie naturalnego piękna, tak istotne w
kulturze chińskiej.

<h3
style=”clear : left;”> href=”http://www.unesco.pl/?id=234″>Góra Qingcheng i system
nawadniający w Dujiangyan

href=”http://whc.unesco.org/en/list/1001/gallery/”> 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_1001_0001-238.jpg” width=”238″
/>Budowa systemu nawadniającego w Dujiangyan rozpoczęła się w III
w. p.n.e. System nadal reguluje wody rzeki Minjiang i kieruje je na
tereny uprawne równin Chengdu. Góra Qingcheng jest kolebką taoizmu i
słynie z wielu zabytkowych świątyń.

href=”http://www.unesco.pl/?id=234″>Tulou w prowincji
Fujian

href=”http://whc.unesco.org/en/list/1113/gallery/”> 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_1113_0001-238.jpg” width=”238″
/>Wpis obejmuje zespół 46 domów zbudowanych pomiędzy XII a XX
wiekiem w prowincji Fujian, około 120 km na południowy zachód od
Cieśniny Tajwańskiej. Tulou to domy z gliny budowane pośrodku pół
ryżowych lub plantacji herbaty czy tytoniu. Kilkupiętrowe budowle,
wznoszone wokół kwadratowych lub okrągłych niezadaszonych dziedzińców,
przeznaczone były dla około 800 osób każda. Budowano je dla celów
obronnych, toteż większość okien wychodziła na obszerne wewnętrzne
podwórze, a prowadziło do nich tylko jedno wejście. Domy, z których
każdy mieścił najczęściej cały rodzinny klan, pełniły funkcje małych
miejscowości i nazywane były „rodzinnymi królestwami” lub „tętniącymi
życiem miasteczkami”. Zbudowane z błota wysokie wzmocnione ściany
przykryte były dachówkami z szerokim, wystającym okapem. Najbardziej
wypracowane konstrukcje pochodzą z XVII i XVIII wieku. Budynki
dzielono na pionowe segmenty między rodziny, z których każda
dysponowała kilkoma pomieszczeniami na każdym piętrze. W odróżnieniu
od surowych ścian zewnętrznych, wnętrze tulou było wygodne i
niejednokrotnie bogato zdobione. Tulou zostały wpisane jako wyjątkowo
cenne dowody tradycji budowlanej i funkcji stanowiących przykład
rzadkiego sposobu życia wspólnotowego i organizacji w celach
obronnych, a ze względu na ich dostosowanie do warunków środowiskowych
– również za przykłady wyjątkowego rodzaju osadnictwa.

<p
style=”clear: left; “>

<a
target=”_blank” href=”http://www.unesco.pl/?id=234″>Góra
Huangshan

href=”http://whc.unesco.org/en/list/547/gallery/”> 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0547_0001-238.jpg” width=”238″
/>Huangshan, znana jako najpiękniejsza góra Chin, opiewana była w
chińskiej literaturze i sztuce (np. w stylu shanshui „góra i woda”
połowy XVI w.) na przestrzeni wielu wieków. Obecnie nadal fascynuje
zwiedzających, poetów, malarzy, fotografów, którzy pielgrzymują do
tego miejsca słynącego z wzniosłych krajobrazów utworzonych z licznych
skał i granitowych szczytów, górujących nad powłoką chmur.

<p
style=”clear: left; “>

<a
target=”_blank”
href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Wielki_Mur_Chi%C5%84ski”>Wielki Mur
Chiński

href=”http://whc.unesco.org/en/list/438/gallery/”> 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0438_0001-238.jpg” width=”238″
/>Wielki Mur Chiński (chin. upr. 万里长城, trad. chin. 萬里長城; pinyin
Wànlǐ Chángchéng) – zbiorcza nazwa systemów obronnych składających się
z zapór naturalnych, sieci fortów i wież obserwacyjnych, oraz (w
najbardziej strategicznych miejscach) murów obronnych z ubitej ziemi,
murowanych lub kamiennych, osłaniających północne Chiny przed
najazdami ludów z Wielkiego Stepu. Tradycyjnie przyjmuje się, że
Wielki Mur rozciągał się od Shanhaiguan (nad zatoką Liaodong) do
Jiayuguan w górach Nan Shan na długości ok. 2400 km. Nazywany jest też
“Murem 10 000 Li” (10 000 nie powinno być tutaj traktowane dosłownie i
oznacza raczej “nieskończoną długość” muru).
W 1987 roku został
wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO, a 7 lipca 2007
ogłoszono go jednym z siedmiu nowych cudów świata.
Doniesienia
prasowe[1][2][3][4], według których łączna długość budowli ma wynosić
8851,8 km i składać się odpowiednio z 6259,6 km – murów wzniesionych
ludzką ręką, 2232,5 km – barier naturalnych , takie jak rzeki i
wzgórza i 359,7 km rowu, pochodzą najprawdopodobniej z doniesienia
China Daily[5]. Należy je uznać za wyniki pomiaru całego systemu
fortyfikacji, a nie za pomiar długości “muru”, gdyż takowy, w postaci
jednolitej konstrukcji nigdy nie istniał. Umocnienia w różnych epokach
wznoszono w różnych miejscach, w zależności od bieżącej sytuacji
politycznej; warunki naturalne powodowały, że część z nich budowano w
tych samych, kluczowych punktach (np. na przełęczach górskich).

<p
style=”clear: left; “>

<a
target=”_blank” href=”http://www.unesco.pl/?id=234″>Diaolou w
Kaipin

href=”http://whc.unesco.org/en/list/1112/gallery/”> 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_1112_0001-238.jpg” width=”238″
/>Diaolou w Kaiping i okolicznych wioskach prowincji Guangdong
stanowią zespół rezydencji i budowli obronnych, wzniesionych w
oryginalnym stylu architektonicznym, będącym połączeniem stylów
chińskiego i zachodniego. Diaolou to kilkukondygnacyjne wieże
najczęściej budowane ze wzmocnionego betonu lub cegły. Pierwsze z 1833
budowli diaolou wzniesiono w późnym okresie panowania Dynastii Ming, a
najbardziej popularne stały się w latach 20. XX wieku.

<p
style=”clear: left; “>

<a
target=”_blank” href=”http://www.unesco.pl/?id=234″>Zabytkowe centrum
Makao

href=”http://whc.unesco.org/en/list/1110/gallery/”> 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_1110_0001-238.jpg” width=”238″
/>Makao, bogaty port o strategicznym znaczeniu dla rozwoju handlu
międzynarodowego, pozostawał pod zarządem portugalskim od połowy XVI
w. do roku 1999, kiedy znalazł się pod wyłączną władzą Chin.
Historyczna ulica miasta z portugalskimi i chińskimi rezydencjami,
budowlami sakralnymi i gmachami publicznymi, czyni z zabytkowego
centrum Makao rzadki przykład miejsca, w którym przez kilka wieków
spotykały się estetyczne, kulturalne, architektoniczne i techniczne
wpływy Wschodu i Zachodu. Znajdują się tu także forteca i najstarsza w
Chinach latarnia morska. Miejsce jest świadectwem jednego z najdłużej
trwających spotkań Chin ze światem Zachodu, możliwych dzięki ożywionej
międzynarodowej wymianie handlowej.

href=”http://www.unesco.pl/?id=234″>Mauzoleum pierwszego cesarza Qin
Shi Haungdi

href=”http://whc.unesco.org/en/list/441/gallery/”> 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0441_0001-238.jpg” width=”238″
/>To stanowisko archeologiczne odkryte zostało dopiero w 1974 r. i
najprawdopodobniej tysiące posągów czeka jeszcze na wydobycie. Qin,
który jako pierwszy zjednoczył Chiny, zmarł w r. 210 p.n.e. i został
pochowany w sercu zespołu, stanowiącego odbicie planu urbanistycznego
stolicy Xianyan, otoczony armią wojowników z terakoty, która szybko
stała się sławna w całym świecie. Wojownicy, z których każdy różni się
od pozostałych, wraz z towarzyszącymi im końmi, wozami i bronią,
stanowią arcydzieło realizmu, jak również bezcenne świadectwo
historyczne.

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Zakazane_Miasto”>Zakazane
Miasto

href=”http://whc.unesco.org/en/list/439/gallery/”> 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0439_0001-238.jpg” width=”238″
/>Pałac otoczony jest murem obronnym z wieżami przykrytymi
charakterystyczną dla całego kompleksu żółtą dachówką, oraz fosą.
Kompleks rozplanowano wzdłuż głównej osi północ – południe. Na
obszarze o długości 960 m i szerokości 760 m wzniesiono ok. 800
pałaców i wiele mniejszych pawilonów. Pałac i sąsiadujące parki z
trzema sztucznymi stawami tworzą całościową, zamkniętą
kompozycję.
Południowym wejściem jest Brama Południkowa (Wumen); za
nią znajduje się brama Brama Najwyższej Harmonii, za którą z kolei
znajduje się centrum pałacu, a zarazem administracyjne i ceremonialne
centrum Cesarstwa: kompleks trzech hal tronowych. Od południa pierwszy
jest Pawilon Najwyższej Harmonii (Taihedian), zbudowany w 1627. Dalej
na północ – mniejszy pawilon Zhonghedian, w którym cesarz
przygotowywał się do uroczystości i Baohedian – sala audiencji.
Wszystkie trzy budynki oficjalnej części pałacu zbudowano na
trójstopniowym, marmurowym cokole, którego ściany ozdobiono reliefem
przedstawiającym smoki. W najokazalszym pawilonie Taihedian odbywały
się uroczystości koronacyjne, z okazji urodzin cesarza i Nowego Roku.
Główne hale, podobnie jak większość budynków Zakazanego Miasta,
utrzymane są w szczęśliwych w chińskiej symbolice kolorach: czerwonym
(ściany i kolumny) i żółtozłotym (dachy). Charakterystyczny odcień
dachówki był zastrzeżony dla pałaców cesarskich.

href=”http://www.unesco.pl/?id=234″>Rezerwat pand wielkich w prowincji
Siczuan

href=”http://whc.unesco.org/en/list/1213/gallery/”> 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_1213_0001-238.jpg” width=”238″
/>Obszar 924,000 hektarów obejmuje 7 rezerwatów naturalnych oraz 9
parków krajobrazowych w górach Qionglai i Jiajin. Żyje tam 30 procent
światowej populacji pand wielkich, które są jednym z najbardziej
zagrożonych gatunków na świecie (przetrwało ok. 1000 do 2000
osobników). Obszary te, będące pozostałością po lesie paleotropikalnym
z okresu Trzeciorzędu, są zarówno naturalnym środowiskiem pand
wielkich, jak i najważniejszym miejscem ich hodowli. Rezerwaty są
również siedliskiem innych zagrożonych gatunków, takich jak panda
mała, pantera śnieżna, czy pantera mglista. Obszar jest jednym z
najbogatszych pod względem botanicznym regionów świata, zaraz po
wilgotnych lasach tropikalnych. Liczy od 5000 do 6000 gatunków roślin
z ponad 1000 rodzajów istniejących na Ziemi.

href=”http://www.unesco.pl/?id=234″>Yin Xu

<a
target=”_blank”
href=”http://whc.unesco.org/en/list/1114/gallery/”> 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_1114_0001-238.jpg” width=”238″
/>Obszar wykopalisk archeologicznych Yin Xu, znajdujący się w
pobliżu miasta Anyang, około 500 km na południe od Pekinu, jest
pozostałością starożytnej stolicy Dynastii Shang (1300 – 1046 r.
p.n.e.). Stanowi świadectwo złotego wieku wczesnej kultury chińskiej,
rzemiosła i nauki, czasów wielkiego dobrobytu chińskiej Epoki Brązu.
Odkryto tam kilka królewskich grobowców i pałaców, będących
pierwowzorem późniejszej architektury chińskiej. Miejsce to obejmuje
Pałac i obszar Grobowców Rodów Królewskich (1000 m x 650 m) z ponad 80
fundamentami domów oraz z jedynym nienaruszonym grobowcem Fu Hao,
członka królewskiej rodziny z dynastii Slang. Duża liczba znalezionych
w grobowcu kunsztownie wykonanych przedmiotów pogrzebowych świadczy o
wysokim rozwoju rzemiosła Shang. Jest to obecnie jeden z narodowych
skarbów Chin. W Yin Xu znaleziono liczne doły, a w nich łopatki wołu
oraz żółwie plastrony pokryte inskrypcjami, które były używane do
przepowiedni, a dziś są bezcennym świadectwem rozwoju jednego z
najstarszych na świecie pism oraz starożytnych wierzeń i systemów
społecznych.

href=”http://www.unesco.pl/?id=234″>Krajobraz góry Emei i Wielki Budda
z Leshan

href=”http://whc.unesco.org/en/list/779/gallery/”> 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0779_0001-238.jpg” width=”238″
/>Pierwsza chińska świątynia buddyjska została wzniesiona w I w.
właśnie tu, w przepięknym otoczeniu góry Emei w prowincji Sichuan.
Później dorzucono doń nowe świątynie, dzięki którym okolica stała się
jednym z głównych świętych miejsc buddyzmu. Przez wieki gromadzono tu
skarby kulturalne, z których najbardziej uderza Wielki Budda z Leshan,
wzniesiony w VIII w. Ta gigantyczna, wysoka na 71 metrów rzeźba,
została wyryta w zboczu góry wznoszącej się nad zlewiskiem trzech rzek
i jest ona największym posągiem Buddy na świecie. Góra Emei wyróżnia
się również obfitością flory: od podzwrotnikowej po alpejskie lasy
iglaste, gdzie niektóre drzewa liczą przeszło tysiąc lat.

<p
style=”clear: left; “>

<a
target=”_blank” href=”http://www.unesco.pl/?id=234″>Jaskinie
Longmen

href=”http://whc.unesco.org/en/list/1003/gallery/”> 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_1003_0001-238.jpg” width=”238″
/>Jaskinie i nisze skalne Longmen mieszczą największy i
najwspanialszy zespół chińskich dzieł sztuki z okresu dynastii
Północnej Wei i Tang (316-907). Dzieła te, o tematyce związanej
wyłącznie z religią buddyjską, stanowią apogeum chińskiej rzeźby w
kamieniu.

href=”http://www.unesco.pl/?id=234″>Rezydencja górska z przyległymi
świątyniami w Chengde

href=”http://whc.unesco.org/en/list/703/gallery/”> 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0703_0001-238.jpg” width=”238″
/>Rezydencja górska, pałac letni dynastii Qing w prowincji Hebei,
zbudowana została w latach 1703-1792. Stanowi ona rozległy zespół
pałacowy, składający się z budynków administracyjnych i
ceremonialnych, świątyń o różnorodnej architekturze oraz z ogrodów
cesarskich, subtelnie wtapiających się w otaczający krajobraz złożony
z jezior, pastwisk i lasów. Niezależnie od wartości estetycznej,
rezydencja górska stanowi cenne świadectwo historyczne końcowej fazy
rozwoju społeczeństwa feudalnego w Chinach.

href=”http://www.unesco.pl/?id=234″>Góra Taishan

<a
target=”_blank” href=”http://whc.unesco.org/en/list/437/gallery/”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0437_0001-238.jpg” width=”238″
/>Przez prawie 2 tys. lat święta góra Tai (shan znaczy góra)
stanowiła obiekt kultu cesarskiego. Znajdują się tam arcydzieła
artystyczne idealnie dostosowane do otaczającego środowiska. Góra od
zawsze stanowiła źródło inspiracji dla chińskich artystów i erudytów.
Symbolizuje ona cywilizacje i wierzenia dawnych Chin.

<p
style=”clear: left; “>

<a
target=”_blank” href=”http://www.unesco.pl/?id=234″>Krajobraz Krasowy
Południowych Chin

href=”http://whc.unesco.org/en/list/1248/gallery/”> 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_1248_0001-238.jpg” width=”238″
/>Krajobraz Krasowy Południowych Chin, rozciąga się w prowincjach
Junnan, Guizhou and Guangxi na obszarze pół miliona metrów
kwadratowych. Region Południowych Chin nie ma sobie równych pod
względem bogactwa występujących tu formacji krasowych, a
ukształtowanie terenu uważane jest za najbardziej spektakularny na
świecie przykład krajobrazu krasowego regionów tropikalnych i
podzwrotnikowych. Wpis obejmuje trzy grupy formacji krasowych: Libo,
Shilin i Wulong. W ich obrębie znajdują się miedzy innymi kamienne
lasy: Naigu – zbudowany z wapieni i dolomitów oraz Shilin –
„wyrastający” z jeziora o tej samej nazwie, wyróżniający się
różnorodnością kształtów i kolorów tworzących go skał. Na niecodzienny
krajobraz Wulong składają się ogromne zapadliska terenu, jamy,
jaskinie i naturalne mosty, natomiast na Libo – grupy krasowych gór i
wzniesień w kształcie stożków i wież.

href=”http://www.unesco.pl/?id=234″>Rzeźby skalne w Dazu

<a
target=”_blank” href=”http://whc.unesco.org/en/list/912/gallery/”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0912_0001-238.jpg” width=”238″
/>Wśród stromych góry regionu Dazu znajduje się szereg niezwykłych
rzeźb skalnych, pochodzących z okresu od IX do XIII w. Są one
niezwykle cenne ze względu na ich wysoki poziom estetyczny oraz bogatą
tematykę religijną i świecką. Stanowią one świadectwo życia
codziennego w dawnych Chinach oraz świadczą o harmonijnej syntezie
buddyzmu, taoizmu i konfucjanizmu.

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Yiheyuan”>Yiheyuan

<a
target=”_blank” href=”http://whc.unesco.org/en/list/880/gallery/”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0880_0001-238.jpg” width=”238″
/>Yiheyuan (Pałac Letni[1]) (chin. trad. 頤和園, chin. upr. 颐和园,
pinyin Yíhéyuán) – kompleks parkowo-pałacowy stanowiący miejsce
letniego odpoczynku cesarzy chińskich z dynastii Qing, położony w
Pekinie. Centralnym punktem Yiheyuanu jest Wzgórze Długowieczności
(Wanshoushan, 60 m wysokości) oraz sztuczne jezioro Kunming, które
zajmuje powierzchnię 2,2 km² (ok. 2/3 całego parku). Cały kompleks
liczy 70 tys. m² zabudowanej przestrzeni z licznymi ogrodami,
altankami, pawilonami, galeriami i klasycznymi rezydencjami (ponad 3
tys. obiektów). Nazwa Yiheyuan oznacza Ogród Pielęgnowania
Harmonii.

href=”http://www.unesco.pl/?id=234″>Świątynia Nieba

<a
target=”_blank” href=”http://whc.unesco.org/en/list/881/gallery/”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0881_0001-238.jpg” width=”238″
/>Świątynia Nieba, powstała w pierwszej połowie XV w., tworzy
majestatyczny zespół budowli kultowych, położonych w ogrodach i
otoczonych zabytkowymi zagajnikami iglastymi. Jej plan ogólny,
podobnie jak plan każdej budowli, symbolizuje związek nieba i ziemi –
świata boskiego i świata ziemskiego – istotę chińskiej kosmogonii oraz
szczególną w tym związku rolę cesar

href=”http://www.unesco.pl/?id=234″>Dawne wioski Xidi i
Hongcun

href=”http://whc.unesco.org/en/list/1002/gallery/”> 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_1002_0001-238.jpg” width=”238″
/>Dwie tradycyjne wioski Xidi i Hongcun w wyjątkowym stopniu
zachowały aspekt właściwy dla osadnictwa nie-miejskiego, który w
większości zaniknął lub przekształcił się w przeciągu ubiegłego
stulecia. Układ ulic, architektura i dekoracja, jak również
podłączenie domów do rozległej sieci systemu zaopatrywania w wodę, są
jedynymi zachowanymi przykładami tego rodzaju.

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Wutai_Shan”>Wutai
Shan

href=”http://whc.unesco.org/en/list/1279/gallery/”> 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_1279_0001-238.jpg” width=”238″
/>Wutai Shan (chiń. 五台山, pinyin: Wǔtái shān = Góra Pięciu Tarasów)
– góra w Chinach, w prowincji Shanxi, na obrzeżach miasteczka Taihuai
(太坏, Tàihuài) , o wysokości 3 058 m n.p.m. W tradycji chińskiej
zaliczana jest do czterech świętych gór buddyzmu. Zachowały się tu
kompleksy świątyń buddyjskich, w 2009 roku wpisany na listę światowego
dziedzictwa UNESCO.
Góra ta stała się świętą górą, gdyż wierzono,
że jest ona miejscem pobytu na ziemi Mandziuśriego (chiń. Wenshu 文殊).
Szkoła huayan była związana właśnie z tą górą, a odpowiedni
fragment[1] Sutry girlandowej pomógł uautentycznić obecność tego
bodhisattwy na tej górze[2].
Pierwsze klasztory zostały wybudowane
w IV i V wieku. W VI w. było ich już 200[3]. Mogły się one rozwijać
dzięki poparciu przez dwór cesarski[4]. W klasztorach tych
zapoczątkowano obchodzenie urodzin cesarskich i rocznice śmierci
cesarzy jako wegetariańskiego święta, co został później przejęte przez
inne klasztory w cesarstwie[5].
Największy rozkwit buddyzmu na tej
górze przypadł na VIII i IX wiek. Do dziś przetrwało 58
klasztorów.


class=”system-pagebreak” title=”Tajwan”
/>

Tajwan

Mapa

{mosmap
kml[0]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Tajwan.kml’
| mapType=’Terrain’ | width=’640′ |
kmlrenderer=’geoxml’}

Wiza

Na podstawie <a
target=”_blank”
href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Republika_Chi%C5%84ska”>wikipedii:

Od
1 października 2008 Polacy udający się do Republiki Chińskiej (Tajwanu
na nie dłużej niż 30 dni są zwolnieni z obowiązku posiadania
wizy.

Co zobaczymy

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Tuntex_Sky_Tower”>Tuntex

<a
target=”_blank”
href=”http://www.coolaler.com/showthread.php?t=125836″><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Chiny_Tuntex_238.jpg”
width=”238″ />Tuntex Sky Tower to najwyższy wieżowiec w Kaohsiung
(Tajwan). Usytuowany jest w centrum regionu Ling Ya. Budynek ma 85
pięter i 347 metrów wysokości. Antena na dachu podwyższa wysokość
budynku do 378 metrów. Tuntex Sky Tower był konstruowany w latach
1994-1996 i został oficjalnie otwarty w 1997 r. Do czasu wybudowania
Taipei 101 był również najwyższą budowlą w Tajwanie.

<p
style=”clear: left; “>

<a
target=”_blank” href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Taipei_101″>Taipei
101

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Taipei_101″> solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Chiny_Taipei_101_238.jpg”
width=”238″ />Taipei 101 – liczący 509,2 m wieżowiec znajdujący
się w Tajpej na Tajwanie, w dzielnicy Xinyi. Budynek, zaprojektowany w
biurze C.Y.Lee & Partners[1] i wzniesiony w przeważającej części przez
przedsiębiorstwa KTRT Joint Venture[2] oraz Samsung Engineering &
Construction, dzierży obecnie przyznawany oficjalnie przez Council on
Tall Buildings and Urban Habitat tytuł najwyższego ukończonego budynku
świata.


class=”system-pagebreak” title=”Tybet”
/>

Tybet

Mapa

{mosmap
kml[0]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Tybet.kml’
| mapType=’Terrain’ | width=’640′ |
kmlrenderer=’geoxml’}

Wiza

Wystarczy wiza
chinska + pozwolenie (do wydania w pekinie – lub podobno nawet lepiej
w Tybcie ale nie w Autonomi) na wycieczke

Co
zobaczymy

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Jiuzhaigou”>Jiuzhaigou

<a
target=”_blank” href=”http://www.panoramio.com/photo/6800356″><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Chiny_Jiuzhaigou_238.jpg”
width=”238″ />Jiuzhaigou (chiń. 九寨沟, pinyin: Jiǔzhàigōu = Dolina
Dziewięciu Palisad; tybet. Sicadêgu) – rezerwat przyrody w północnej
części chińskiej prowincji Syczuan, w 1992 roku wpisany na listę
światowego dziedzictwa UNESCO.

Rezerwat charakteryzuje się
scenerią górską – występują tu skaliste turnie, liczne wysokogórskie
jeziora, wodospady i gęste lasy. Część doliny objęta jest ochroną w
ramach Parku Narodowego Jiuzhaigou. Żyje tu kilka zagrożonych gatunków
zwierząt, m.in. panda wielka.

Na terenie doliny żyją na stałe
niewielkie społeczności Tybetańczyków. Oprócz ich osad atraktcją
regionu są także cz’oten – tybetańskie stupy oraz świątynia Zaru
Shi.

<a
target=”_blank”
href=”http://en.wikipedia.org/wiki/Yungbulakang_Palace”>Yumbulagang

<a
target=”_blank”
href=”http://en.wikipedia.org/wiki/Yungbulakang_Palace”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Chiny_Yumbulagang_238.jpg”
width=”238″ />Yumbulagang (znany tez jako Yumbu Lhakhang lub
Yungbulakang Palace) jest starodowanym palacem w prowincji Nedong w
sasiedztwie miasta Zetang znajdujacego sie w Tybecie.

<p
style=”clear: left; “>

<a
target=”_blank” href=”http://www.unesco.pl/?id=234″>Strefy chronione
trzech równoległych rzek w prowincji Junan

<a
target=”_blank”
href=”http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Yangzi_River_-_by_Peter_Morgan.jpg”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Tybet_Yangzi_238.jpg”
width=”238″ />Składają się one z siedmiu obszarów stref
chronionych objętych parkiem narodowym trzech równoległych rzek, w
północno-zachodniej, górzystej części prowincji Junan. Obszar ten, o
powierzchni 1,7 mln ha, składa się z sektorów górnych biegów trzech
wielkich rzek Azji: Jangcy, Mekong i Saluin, płynących z północy na
południe prawie równolegle przez wąwozy osiągające 3 tys. m
głębokości, wzdłuż których wznoszą się ośnieżone szczyty
przekraczające 6 tys. m n.p.m. Występuje tam największa różnorodność
biologiczna w Chinach; obszar jest również jednym z najobfitszych pod
tym względem regionów umiarkowanych na świecie.

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Huanglong”>Huanglong

<a
target=”_blank”
href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:Huanglonggou_Pools.jpg”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Tybet_Huanglong_238.jpg”
width=”238″ />Huanglong (chiń. 黄龙, pinyin: Huánglóng) – dolina w
północno-zachodniej części chińskiej prowincji Syczuan, w 1992 roku
wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Typową formą rzeźby
terenu są tu tarasowe sadzawki na stokach gór, powstałe w wyniku
erozji kalcytowych osadów. Występują tu także liczne wodospady i
gorące źródła.
Na terenie doliny znajduje się świątynia Huanglong
Si (Świątynia Żółtego Smoka). W połowie sierpnia odbywa się tutaj miao
hui (targ przy świątyni), na który tłumnie zjeżdżają się kupcy,
głównie narodowości Qiang.

<h3
style=”clear : left;”> href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Jiuzhaigou”>Jiuzhaigou

<a
target=”_blank” href=”http://whc.unesco.org/en/list/637/gallery/”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0637_0001-238.jpg” width=”238″
/>Jiuzhaigou (chiń. 九寨沟, pinyin: Jiǔzhàigōu = Dolina Dziewięciu
Palisad; tybet. Sicadêgu) – rezerwat przyrody w północnej części
chińskiej prowincji Syczuan, w 1992 roku wpisany na listę światowego
dziedzictwa UNESCO.
Rezerwat charakteryzuje się scenerią górską –
występują tu skaliste turnie, liczne wysokogórskie jeziora, wodospady
i gęste lasy. Część doliny objęta jest ochroną w ramach Parku
Narodowego Jiuzhaigou. Żyje tu kilka zagrożonych gatunków zwierząt,
m.in. panda wielka.
Na terenie doliny żyją na stałe niewielkie
społeczności Tybetańczyków. Oprócz ich osad atraktcją regionu są także
cz’oten – tybetańskie stupy oraz świątynia Zaru Shi.

<p
style=”clear: left; “>

<a
target=”_blank” href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Lijiang”>Stare
miasto w Lijiang

href=”http://whc.unesco.org/en/list/811/gallery/”> 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0811_0001-238.jpg” width=”238″
/>Lijiang (chiń. 丽江, pinyin Lìjiāng) – miasto w Chinach, w
prowincji Junnan, ok. 1,1 mln. mieszkańców.
Miasto wyraźnie dzieli
się na dwie części – zabytkową starówkę i nowe dzielnice. W czasie
trzęsienia ziemi w 1996 roku o sile ponad 7 stopni w skali Richtera
duża część nowych dzielnic uległa całkowitemu zniszczeniu, a stare
dzielnice doznały poważnych uszkodzeń. Na odnowienie budynków
przeznaczono miliony yuanów, a władze zdecydowały o odbudowie miasta w
starym stylu architektonicznym miejscowego ludu Naxi. Było to
podyktowane faktem, że tradycyjne rozwiązania budowlane znacznie
lepiej stawiły czoła trzęsieniu ziemi.

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Lhasa”>Lasa

<a
target=”_blank” href=”http://whc.unesco.org/en/list/707/gallery/”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0707_0001-238.jpg” width=”238″
/>Lhasa – miasto w zachodnich Chinach, stolica Tybetańskiego
Regionu Autonomicznego. Około 120 000 mieszkańców (2004; w 1992 roku
107 000 osób), zamieszkana głównie przez Tybetańczyków (ok. 80%) i
Chińczyków Han (ok. 17%).

Comments are closed.

  • RSS
  • Facebook
  • Google+