Bliski Wschód

By kuba • Do zobaczenia • 25 Dec 2009

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Bliski_Wsch%C3%B3d”>Bliski
Wschód – obszar geograficzny lezacy na styku trzech kontynentów:
Europy, Azji i Afryki.  Obejmuje on państwa położone w
południowo-zachodniej Azji. Najczęściej do krajów Bliskiego Wschodu
zalicza się: Arabię Saudyjską, Bahrajn,Cypr, Irak, Iran, Izrael z
Autonomią Palestyńską, Jemen, Jordanię, Katar, Kuwejt, Liban, Oman,
Syrię i Zjednoczone Emiraty Arabskie; niekiedy również Afganistan,
Egipt i Turcję. W sumie zajmują one powierzchnię ok. 9,7 mln km2 z
liczbą ludności przekraczającą 300 mln mieszkańców
(1995).

{mosmap <br
/>
kml[0]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Iran.kml’
|
kml[1]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Jordania.kml’
|
kml[2]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Liban.kml’
|
kml[3]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Syria.kml’
|
kml[4]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Turcja.kml’
|
mapType=’Terrain’ | width=’640′ |
kmlrenderer=’geoxml’}


title=”Iran” />

Iran

Mapa

{mosmap
kml[0]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Iran.kml’
| mapType=’Terrain’ | width=’640′ |
kmlrenderer=’geoxml’}

Wiza

Co
zobaczymy

href=”http://www.new7wonders.com/n7w/nature/gahar-lake”>Gahar
Lake

href=”http://www.panoramio.com/photo/10920743″> solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Iran_Gahar_Lake_238.jpg”
width=”238″ />O Gahar Lake dowiedzialem sie z New7Wonders, jest to
jezioro usytułowane w sercu Iranskich gor. Znajduje sie 121km na
wschód od Khorramabad i położone jest na 2250 m nad poziomem morza.
Jezioro jest podzielone na dwie czesci i zajmuje obszar 100 hektarow.
Jezioro to pojawilos sie po trzesieniu ziemi w górach Oshtorankouh i
ponieważ nie dochodzi do niego zadna droga – jezioro to nie zostalo
zanieczyszczone.

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Demawend”>Demawend

<a
target=”_blank”
href=”http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Damavand_Mountain.jpg”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Iran_Damavand_238.jpg”
width=”238″ />Demawend – wygasły wulkan w górach Elburs, najwyższy
szczyt Iranu, położony około 100 km na północny wschód od Teheranu.
Wulkan zbudowany głównie z kwasowych law andezytowych. Duży kąt
nachylenia stoków (stratowulkan) – ok. 30-40°. U podnóża występują
licznie wody siarczanowe. Wysokość wulkanu wynosi 5610 m. Starsze
pomiary wskazywały na 5671 m, jest to jednak wartość
zawyżona.
Pierwszego wejścia na szczyt dokonał W. T. Thomson w 1837
r.

<a
target=”_blank” href=”http://www.unesco.pl/?id=230″>Zabytkowy system
hydrauliczny w Szusztar

href=”http://en.wikipedia.org/wiki/File:Sushtar_Bridge.jpg”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Iran_Sushtar_Bridge_238.jpg”
width=”238″ />Powstanie zabytkowego systemu hydraulicznego w
Szusztar, składającego się z młynów, mostów, zapór wodnych oraz
kanałów irygacyjnych, datowane jest na czasy Dariusza Wielkiego, czyli
V wiek przed Chrystusem. Sercem systemu są dwa główne kanały na rzece
Karun. Jeden z nich- Gargal- nadal używany jest w celu zaopatrzenia
miasta Szusztar w wodę poprzez sieć tuneli, które kierują ją do
młynów. Powstaje dzięki temu ogromny klif, którym woda kaskadami wpada
do znajdującego się na dole zbiornika. Odpowiednia irygacja umożliwiła
uprawę roślin i hodowlę zwierząt na obszarze 40,000 hektarów
rozciągającym się na południu miasta. Kompleks hydrauliczny dopełniają
budowle: Salasel Castel, czyli centrum operacyjne systemu wodnego,
wieża, wskazująca poziom wody oraz liczne tamy. Stanowią one znakomite
źródło informacji o technikach budowlanych starożytnego Elanu i
Mezopotamii.

href=”http://www.unesco.pl/?id=230″>Ormiańskie zespoły klasztorów w
Iranie

href=”http://picture478.bloguez.com/picture478/699132/thaddeus-the-apostle?googleimage”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Iran_Saint_Thaddeus_238.jpg”
width=”238″ />Wpis obejmuje położone na północnym zachodzie Iranu
trzy zespoły ormiańskich klasztorów chrześcijańskich: Świętego
Tadeusza, Świętego Stefana i kaplicę z Dzordzor. Obiekty, z których
najstarszy klasztor Św. Tadeusza pochodzi z VII wieku, są przykładami
wyjątkowej uniwersalnych wartości ormiańskiej tradycji
architektonicznej i ornamentyki. Klasztory noszą istotne ślady wymiany
wpływów z innymi kulturami regionu, w szczególności z bizantyjską,
prawosławną i perską. Usytuowane na południowo-wschodnim krańcu
zasięgu kultury ormiańskiej, stały się ważnymi ośrodkami jej
promieniowania w regionie. Dziś pozostają ostatnimi reprezentantami
tej kultury w regionie, zachowanymi w dużym stopniu w integralnej i
autentycznej postaci. Jako miejsca pielgrzymek, są także żywymi
świadkami trwającej wieki ormiańskiej tradycji religijnej.

<p
style=”clear: left; “>

<a
target=”_blank”
href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Soltanije”>Soltanije

<a
target=”_blank”
href=”http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Soltaniyeh_exterior.jpg”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Iran_Soltanije_238.jpg”
width=”238″ />Miasto zostało założone przez Ilchanidów na
przełomie XIII i XIV wieku. Wybrali je oni na swoją letnią siedzibę
ponieważ Mongołom bardzo odpowiadała obfitość okolicznych pastwisk i
panujący w tym rejonie względny chłód podczas lata. Budowę rozpoczął
ilchan Argun (1284 – 1291), przy czym mur nowego miasta miał mieć 12
tys. kroków obwodu. Jego syn, Oldżajtu (1304 – 1316), powiększył go do
30 tys. kroków, i to właśnie on przeniósł tam swoją letnią stolicę.
Jej budowa została ukończona w 1313 roku, jednak wydaje się że już za
następcy Oldżajtu, Abu Sa’ida (1317 – 1335), czołową rolę wśród miast
Ilchanidów ponownie zaczął odgrywać Tebriz. Niemniej nadal w Soltanije
można było spotkać zagranicznych dyplomatów i kupców, a w roku 1318
papież Jan XXII ustanowił w nim archidiecezję, której arcybiskupi byli
nominowani do roku 1425. Po upadku Ilchanidów Soltanije było
przedmiotem walk pomiędzy Czobanidami, Dżalajrydami i Muzaffarydami. W
roku 1384 zdobył je Timur (1370 – 1405). Według ambasadora króla
Kastylii, Ruy Gonzáles de Clavijo, który odwiedził miasto w 1404 roku,
nadal miało ono wielu mieszkańców i było ważnym ośrodkiem handlu.
Stopniowo jednak zaczął on powracać do Tebrizu, a ruiny miasta
dopełniło przeniesienie przez szacha Abbasa I (1587 – 1629) stolicy do
Isfahanu. Krótkotrwały renesans Soltanije przeżyło kiedy swoją letnią
rezydencję o nazwie Soltanabad w jego pobliżu założył Fath Ali Szah
(1797 – 1834). Jednocześnie oznaczało to jednak zagładę większości
czternastowiecznych struktur, z których materiał posłużył do budowy
pałacu myśliwskiego szacha. Soltanabad został opuszczony po wojnie
rosyjsko-perskiej w roku 1828. Odtąd jedyne pozostałe
czternastowieczne monumenty, olbrzymie mauzoleum Oldżajtu na planie
ośmiokąta o średnicy 38 m, wieża grobowca Baraka Baby i grób teologa
Mulla Hasana Sziraziego znajdowały się w mało znaczącej wiosce. W roku
1991 Soltanije liczyło 5114 mieszkańców. W roku 2005 zostało ono
wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

href=”http://pl.tixik.com/bam-1061538.htm”>Bam

<a
target=”_blank”
href=”http://whc.unesco.org/en/list/1208/gallery/”> 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_1208_0001-238.jpg” width=”238″
/>Bam to miasto w Iranie. Znajduje się w kraju, w prowincji
Kerman. Bam Początki miasta, położone na pustyni, powrót do rodziny
Achajmenovců, do 6 – 4 wpne. Ze względu na budowy kanałów
nawadniających i był oazą miasto stało Bam skrzyżowaniu handlowych, w
tym produkcji bawełny i jedwabiu odzieży. Dziś jest tu zachowane w
wielu starożytnych i średniowiecznych zabytków. Najstarszy budynek
jest twierdza-Arg jest Bam, która wynosi około 2000 lat. Niestety, w
2003 r. miasto nawiedziło trzęsienie ziemi Bam dużych i wiele budynków
i uszkodzonych. Na szczęście jednak, kilka miesięcy po tym wydarzeniu
rozpoczął najcenniejszych obiektów do naprawy i we współpracy z
ekspertami z całego świata. Na listę UNESCO miasta Bam zarejestrowany
w 2004 roku. Obecnie istnieje około 40 tysięcy osób .

<p
style=”clear: left; “>

<a
target=”_blank”
href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Inskrypcja_z_Behistun”>Inskrypcja z
Behistun

href=”http://whc.unesco.org/en/list/1222/gallery/”> 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_1222_0001-238.jpg” width=”238″
/>Inskrypcja z Behistun, jedna z najsłynniejszych irańskich
inskrypcji, kazał ją wykuć Dariusz I Wielki, miała sławić jego imię.
Tekst inskrypcji zapisano w trzech językach: akadyjskim, staroperskim
oraz elamickim. To dzięki niej w XIX wieku zdołano odczytać pismo
klinowe. Około tysiąc linii tekstu inskrypcji zostało wyrytych na
skale około 100 metrów nad drogą.
Inskrypcja behistuńska została
wykonana pomiędzy końcem pierwszego roku panowania Dariusza (marzec
520 r. p.n.e.), a końcem trzeciego roku panowania (518 r. p.n.e.),
kiedy to udało mu się stłumić rebelię maga Gaumaty, występującego
przeciw poprzedniemu władcy, Kambyzesowi. Dariusz pokonał uzurpatora i
stłumił inne rebelie, które ogarnęły jego imperium.
Pomiędzy
kolumnami trójjęzycznego napisu umieszczono relief. Przedstawia on
władcę, towarzyszących mu dwóch żołnierzy, oraz dziesięciu pokonanych
przez króla buntowników, w tym najważniejszego z nich, Gaumatę,
którego Dariusz miażdży stopą. Nad sceną unosi się symbol
przedstawiający dostojną postać wyłaniającą się ze skrzydlatego koła –
obecnie uważaną za przedstawienie Farna, czyli królewskiej
chwały.
Już w 120 lat po śmierci Dariusza powstały legendy
dotyczące inskrypcji i reliefu. Ktezjasz, grecki historyk, w swej
Historii Persji pisze, że relief kazała wykuć królowa Semiramida. W
nowożytnej historii do Behistun dotarli Europejczycy w 1598 roku. Byli
to Anglik, dyplomata – Robert Sherley i Francuz – Abel Pinston, który
uznał, że relief przedstawia wniebowstąpienie Chrystusa. Dopiero w
1836 roku oficer brytyjskiej armii – Henry Rawlinson, prowadzący
szkolenie armii szacha, “odkrył dla świata” znaczenie inskrypcji.
W
ciągu ostatnich kilku lat dzięki irańskim naukowcom powstała pełna
dokumentacja inskrypcji, jednak niektóre znaki zostały bezpowrotnie
zatarte w wyniku działania natury. Samo Behistun to niewielka wieś
leżąca u stóp Gór Zagros w irańskiej prowincji Kermanszah.

<p
style=”clear: left; “>

<a
target=”_blank”
href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Isfahan_%28miasto%29″>Plac Imama w
Isfahan

href=”http://whc.unesco.org/en/list/115/gallery/”> 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0115_0001-238.jpg” width=”238″
/>Isfahan (pers. اصفهان, translit. Eşfahān[1], transkryp.
Esfahan[1]); historycznie także jako Ispahan, starop. Aspadāna,
średniop. Spahān, ) – trzecie co do wielkości miasto Iranu, położone
ok. 340 km na południe od Teheranu. Stolica prowincji o tej samej
nazwie. Populacja: ok. 2 mln.
Miasto leży w oazie na Wyżynie
Irańskiej, u stóp łańcucha górskiego Zagros na wysokości 1590 m
n.p.m.. Isfahan położony jest na przecięciu szlaków północ-południe
oraz wschód-zachód. Temperatury wahają się między 2° a 28
°C.
Główny plac Isfahanu – Naghsh-i Jahan (pers. ميدان نقش جهان
maidaan-e naqsh-e jehaan) zwany obecnie placem Imama – jest wpisany na
listę światowego dziedzictwa UNESCO.

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Persepolis”>Persepolis

<a
target=”_blank” href=”http://whc.unesco.org/en/list/114/gallery/”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0114_0001-238.jpg” width=”238″
/>Persepolis – miasto w starożytnej Persji, założone przez
Dariusza I w 518 p.n.e., rozbudowane przez Kserksesa i kolejnych
władców z dynastii Achemenidów. Ruiny miasta znajdują się ok. 70 km na
północ od Sziraz. Miasto w czasach Achemenidów pełniło funkcję jednej
z czterech stolic imperium perskiego (obok Suzy, Ekbatany i
Pasargadów) i służyło jako ceremonialna stolica państwa. Szczególną
oprawę miało święto Noruz obchody nowego roku wypadającego wg
kalendarza perskiego w dniu równonocy wiosennej. Zamieszkiwano je
tylko wiosną i jesienią (lato spędzano w Ekbatanie, a zimy w Suzie). W
roku 330 p.n.e. zostało zdobyte i zniszczone (spalone) przez
Aleksandra Wielkiego i jego żołnierzy podczas uczty. Była to zemsta za
atak Persów na ich ojczyznę w V wieku p.n.e. Jest też legenda, że
został do tego namówiony przez Thais – perską tancerkę, ale to dość
mało prawdopodobne. Wszyscy byli pijani, więc decyzja Aleksandra nie
była przemyślana. Ogromne skarby Persepolis zostały wywiezione, a
Aleksander żałował później zniszczenia miasta.

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Pasargady”>Pasargady

<a
target=”_blank”
href=”http://whc.unesco.org/en/list/1106/gallery/”> 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_1106_0001-238.jpg” width=”238″
/>Pasargady (pers. پاسارگاد Pāsārgād; gr. Πασαργαδών Pasargadốn) –
miasto w starożytnej Persji, obecnie Maszhad-e Murghab w środkowym
Iranie. Założył je perski król Cyrus II Wielki. Było ono stolicą
Persji do czasu zbudowania Persepolis, do którego przeniesiono stolicę
achemenidzkiego imperium. Tutaj Cyrus II wzniósł około 550 p.n.e.[1]
zespół pałacowy, na który składały się:

* propyleje –
główne wejście w postaci okazałego budynku
* apadana – sala
audiencyjna z wieloma kolumnami
* pałac królewski
Elewacje
budynków ozdobione były portykami. Budynki rozrzucone był po dużym,
nawadnianym parku otoczonym murem.
W roku 330 p.n.e. miasto zostało
zdobyte i zniszczone przez Aleksandra Wielkiego.
W Pasargadach
znajduje się grobowiec Cyrusa II Wielkiego.

href=”http://pl.tixik.com/takht-e-soleyman-2353688.htm”>Takht-e
Soleyman

href=”http://whc.unesco.org/en/list/1077/gallery/”> 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_1077_0001-238.jpg” width=”238″
/>Archeologiczne Takht-e Soleyman jest świadectwem kultu ognia i
wody. Część terenu jest zoroastránská główne sanktuarium świątyni i
sasánské okres (6 – 7 w.). Na listę UNESCO terenów została nagrana w
2003 roku.

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Czoga_Zanbil”>Czoga
Zanbil

href=”http://whc.unesco.org/en/list/113/gallery/”> 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0113_0001-238.jpg” width=”238″
/>Czoga Zanbil (pers. چُغازَنبیل), w starożytności Dur-Untasz –
stolica królestwa Elam, obecnie stanowisko archeologiczne w Iranie
około 50 kilometrów od Suzy, wpisane w 1979 roku na listę światowego
dziedzictwa UNESCO.
Znajdują się tu pozostałości elamickiego
miasta, założonego przez Untasznapirisza w XIII wieku p.n.e. W
centralnej części miasta zbudowany był ziggurat o podstawie o
wymiarach 105 na 105 metrów. Ziggurat powstał w dwu etapach –
początkowo został wzniesiony kompleks 28 pomieszczeń wokół
kwadratowego dziedzińca o boku 67,2 metra. Na południowo-wschodnim
rogu znajdowała się świątynia Inszuszinaka. Następnie budowla została
przerobiona na ziggurat poprzez wzniesienie na środku dziedzińca
wysokiej na 60 metrów wieży i dobudowanie dwu kolejnych stopni. W
wyniku tych prac zniszczeniu uległa świątynia
Inszuszinaka.
Ziggurat otoczony był trzema murami. Mur wewnętrzny,
o średnicy ok. 400 metrów, zwany był Świętym Kręgiem. Miał 7 bram, a z
każdej z nich biegła wąska ścieżka wyłożona cegłami.

<p
style=”clear: left; “>


class=”system-pagebreak” title=”Jordania”
/>

Jordania

Mapa

{mosmap
kml[0]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Jordania.kml’
| mapType=’Terrain’ | width=’640′ |
kmlrenderer=’geoxml’}

Wiza

Co
zobaczymy

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Morze_Martwe”>Morze
Martwe

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Morze_Martwe”> 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Jordania_Morze_Martwe_238.jpg”
width=”238″ />Morze Martwe leży w północnej części tektonicznego
Rowu Jordanu – ryftu ciągnącego się na południe od Afryki Wschodniej
na pograniczu Izraela i Jordanii. Znajduje się między wysokimi klifami
i górami. Od strony zachodniej wznoszą się Góry Judzkie, a od
wschodniej Płaskowyż Moabski

<h3
style=”clear : left;”> href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Kasr_Amra”>Kasr Amra

<a
target=”_blank”
href=”http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Qasr_Amra.jpg”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Jordania_Qasr_Amra_238.jpg”
width=”238″ />Kasr Amra (arab.: قصر عمرة) jest najlepiej znanym
spośród “pustynnych zamków” wschodniej Jordanii. Zamek został
wybudowany w pierwszej połowie VIII wieku (prawdopodobnie pomiędzy
rokiem 711 a 715) przes kalifa Al-Walida I z dynastii Umajjadów. W
czasach tych rosła dominacja tej dynastii na terenie dzisiejszej
Jordanii. Zamek jest jednym z najważniejszych przykładów wczesnej
architektury islamu. Choć z wyglądu Kasr Amra przypomina budowlę
obronną, podobnie jak pozostałe “zamki pustynne”, Amra był miejscem
wypoczynku. Zamki budowane w oazach lub ich najbliższym otoczeniu
służyły jako miejsca wypadowe dla uczestników polowań. Mogły być także
ośrodkami gospodarstw rolnych.
Kasr Amra jest budowlą o skromnych
rozmiarach w porównaniu z innymi “zamkami pustynnymi”. Jednak w 1985
roku został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO ze względu
na niezwykłe freski zdobiące jego wnętrze.
Pierwotnie zamek był
większy niż obecnie, miał twierdzę z wewnętrznym dziedzińcem po którym
zachowały się jedynie fundamenty oraz ogrody z fontanną, do której
doprowadzano wodę za pomocą koła wodnego. Do dzisiaj zachowały się w
dobrym stanie dwa budynki z piaskowca mieszczące niegdyś salę
audiencyjną oraz łaźnie. Sala audiencyjna pokryta jest sklepieniem
beczkowym i podzielona na trzy nawy. Dwie z nich kończyły się
alkowami, zaś w nawie środkowe stał tron.
Dziś Kasr Amra jest w
gorszym stanie niż pozostałe “zamki pustynne”. Podjęte zostały jesdnak
prace restauracyjne mające na celu usunięcie grafitti pokrywających
część bezcennych fresków.

<h3
style=”clear : left;”> href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Wadi_Rum”>Wadi Rum

<a
target=”_blank”
href=”http://en.wikipedia.org/wiki/File:Wadi_Rum_Monument.jpg”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Jordania_Wadi_Rum_238.jpg”
width=”238″ />Wadi Rum, Wadi Ramm ((arab.): وادي رم) to dolina
leżąca wśród granitowych i zbudowanych z piaskowca skał. To
największa wadi w Jordanii.
Wadi Rum była zamieszkiwana w okresie
prehistorycznym przez wiele różnych kultur, w tym nabatejską,
pozostawiły one po sobie ślad w postaci malunków naskalnych,
petroglifów i świątyń. Obecnie żyją w Wadi Rum grupy Beduinów.
Wadi
Rum rozsławił na świecie brytyjski oficer Thomas Edward Lawrence,
który działał na tym terenie w okresie antytureckiego powstania
arabskiego z lat 1917-1918.
Region Wadi Rum jest jednym z
najpopularniejszych regionów turystycznych w Jordanii, także wśród
zagranicznych turystów. Popularnymi formami wypoczynku są zwiedzanie
pustynnych okolic, biwakowanie “pod gwiazdami” (zwyczajem Beduinów),
jazda konna (konie arabskie) oraz wspinaczka skałkowa po dość trudnych
ścianach. Napływ dużej ilości turystów w ten odosobniony rejon
przyczynia się do wzrostu majętności miejscowych Beduinów, nie jest tu
niczym dziwnym widok Beduina z telefonem komórkowym czy też
prowadzącego ekskluzywną limuzynę.

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Petra_%28Jordania%29″>Petra

<a
target=”_blank” href=”http://whc.unesco.org/en/list/326/gallery/”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0326_0001-238.jpg” width=”238″
/>Petra to obecnie ruiny miasta Nabatejczyków, znajdujące się w
południowo-zachodniej Jordanii. Położona jest w skalnej dolinie, do
której prowadzi jedna wąska droga wśród skał – wąwóz As-Sik. Petra
słynie z licznych budowli wykutych w skałach. W czasach antycznych, w
okresie od III w. p.n.e. do I w. n.e., miasto przeżywało czasy swojej
świetności, będąc stolicą królestwa Nabatejczyków. Sami Nabatejczycy
zwali Petrę Rqm (Rakmu), co oznacza “wielobarwna”. Petra leży w
południowo-zachodniej części obecnej Jordanii. Położona jest na
terenie wyżynnym, półpustynnym, wśród skał ciągnących się na odległość
ok. 1,6 km ze wschodu na zachód i z północy na południe, będących
zachodnią częścią masywu Dżabal asz-Szara. Dolinę Petry przecina
koryto rzeki okresowej – Wadi Musa, której dopływy okalają płaskowyże,
na których rozrosło się antyczne miasto Nabatejczyków. Okoliczne
całoroczne strumienie wody zapewniały przeżycie tylko niewielkiemu
osiedlu. Znaczny przyrost mieszkańców w czasie największego rozkwitu
Petry, spowodował, że Nabatejczycy musieli rozbudować system
wodociągów i cystern skalnych, by magazynować wodę dla wciąż rosnącej
populacji. GPS 30°19’N, 35°29’E

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Umm_ar-Rasas”>Umm
ar-Rasas

href=”http://whc.unesco.org/en/list/1093/gallery/”> 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_1093_0001-238.jpg” width=”238″
/>Umm ar-Rasas (z arab. Matka Ołowiu) – stanowisko archeologiczne
w odległości kilkudziesięciu kilometrów od Madaby w
Jordanii.
Dzięki wykopaliskom, które w 1986 prowadził o. Michele
Piccirillo OFM z Studium Biblicum Franciscanum, Umm ar-Rasas zostało
zidentyfikowane jako biblijna Mefaat[1]. Nazwa miasta widnieje na
odnalezionych w bizantyjskim kompleksie sakralnym św. Szczepana
mozaikach (w języku greckim Kastron Mefaa).
Miasto-obóz w kształcie
prostokąta (158×139 m) było w okresie bizantyjskim otoczone murem. W
jego wnętrzu zostały odnalezione pozostałości czterech kościołów –
wykopaliska ekspedycji szwajcarskiej.
Na północ od miasta-obozu
(gr. kastron) znajdują się ruiny budowli mieszkalnych i sakralnych, w
tym aż 15 kościołów, m.in.: biskupa Sergiusza, Lwów, Kapłana Wail’a,
kaplica Kolumny.
W niewielkiej odległości od ruin wznosi się
majestatyczna 15-metrowa wieża, stanowiąca integralną część
sąsiadującego z nią w starożytności klasztoru. Na jej szczycie
znajduje się niewielka cela, w której według archeologów miał mieszkać
mnich eremita


class=”system-pagebreak” title=”Liban”
/>

Liban

Mapa

{mosmap
kml[0]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Liban.kml’
| mapType=’Terrain’ | width=’640′ |
kmlrenderer=’geoxml’}

Wiza

Co
zobaczymy

href=”http://en.wikipedia.org/wiki/Jeita_Grotto”>Jeita
Grotto

href=”http://en.wikipedia.org/wiki/File:Jeitag2.jpg”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Liban_Jeitag_238.jpg”
width=”238″ />Jeita Grotto sa to dwie wapienne jaskinie znajdują
się w Libanie. Leżą one w dolinie Nahr al Jeita – Kalb, około 18 km od
Beirutu. Jest to najdłuższa jaskinia na Bliskim Wschodzie. Cały
kompleks składa się z dwóch oddzielnych jaskiń, ktore byly zamieszkane
już w czasach prehistorycznych. Dolna jaskinia Jeita Grotto została
odkryta w 1836 przez William Thomson. Mozna do niej dotrzec tylko
łodzią, płynac rzeką Nahr al-Kalb, która jest zródłem wody pitnej dla
Beirut. Znajduje się tam sala z imponującymi stalaktytami, takimi jak:
stalagmit Eagle Obelisk. Zima niższe jaskinia jest zamknięta z powodu
wysokiego poziomu wody. Górna Jaskinia Jeita Grotto w została odkryta
w 1958 roku i znajduje się około 60 metrów powyżej dolnej jaskini.
Cala jasnia ma imponującą długośc 2130 m, ale udostępnione jest tylko
750m – po specjalnych chodników. Odwiedzający mają okazję zobaczyć
różne krystaliczny formacji, takich jak stalaktyty, stalagmity,
kolumny, stawy, firanki i zasłony. Znajdują się trzy ogromne komory,
biała i czerwona komora oraz 3-cia izba jest największym z trzech izb
i osiąga wysokość do 120 m.

<h3
style=”clear : left;”> href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Las_Bo%C5%BCych_Cedr%C3%B3w”>Święta
Dolina i Las Bożych Cedrów

href=”http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Cedars01(js).jpg”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Liban_Cedry_238.jpg”
width=”238″ />Las Bożych Cedrów – rezerwat cedrów libańskich w
rejonie miasta Baszarri w Libanie. Niewielki las na zboczach góry
Makmal na wysokości ponad 2000 m n.p.m. Jest to pozostałość lasów,
które kiedyś porastały większość szczytów gór Liban. Najstarsze z
drzew w rezerwacie mają ponad 1500 lat.
Razem z Wadi Kadisza
(Świętą Doliną), Las Bożych Cedrów został w 1998 roku wpisany na Listę
dziedzictwa światowego UNESCO.

<h3
style=”clear : left;”> href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Tyr_%28miasto%29″>Tyr

<a
target=”_blank” href=”http://whc.unesco.org/en/list/299/gallery/”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0299_0001-238.jpg” width=”238″
/>Tyr (obecny Sur) to miasto w południowym Libanie na wybrzeżu
Morza Śródziemnego. Jego nazwa znaczy “skała”. W języku fenickim Ṣur,
w akadyjskim Ṣurru, po hebrajsku צור Ṣōr, po grecku Τύρος
Týros.
Najstarsze znane ślady osadnictwa pochodzą z około 1500 roku
p.n.e., ale przyjmuje się za Herodotem, że miasto zostało założone
około roku 2700 p.n.e.
Tyr był głównym ośrodkiem kultu
Baala-Melkarta. Słynął też z produkcji rzadkiego rodzaju purpury
zwanej tyryjską. Barwnik otrzymywano ze ślimaków murex, ob. wymarły
gatunek (odcienie od różowego do ciemnego fioletu uzyskiwano przez
różny czas suszenia ślimaków na słońcu). Kolor ten w wielu kulturach
starożytnych był zastrzeżony dla rodzin królewskich albo co najmniej
szlacheckich; również szaty kapłańskie były w nim farbowane. Fenicja
zawdzięcza swoją nazwę temu barwnikowi.
Poczynając od X w. p.n.e.,
po splądrowaniu pobliskiego Sydonu, miasto zajęło jego miejsce i stało
się głównym ośrodkiem w Fenicji, kolonizującym odległe tereny Morza
Śródziemnego. Handel całego świata skupiał się w jego magazynach.
Tyryjscy kupcy przemierzali wody Morza Śródziemnego i założyli swoje
kolonie na wyspach Morza Egejskiego, w Grecji, na północnych
wybrzeżach Afryki (np. Kartaginę w IX w. p.n.e., wg tradycji w 814/813
r. p.n.e.), na Sycylii i Korsyce, w Hiszpanii – Tartessos, a nawet
poza słupami Herkulesa – Kadyks.
Tyr składał się z dwóch różnych
części: skalistej fortecy na stałym lądzie nazywanej “Starym Tyrem” i
miastem, wybudowanym na małej, skalistej wysepce około 800 metrów od
brzegu. To warowne miejsce było oblegane przez asyryjskiego króla
Salmanasara III, którego wspierali Fenicjanie z innych miast przez
pięć lat. Królowi Babilonii Nabuchodonozorowi nieudane oblężenie Tyru,
po którym musiał zawrzeć kompromisowy pokój, zajęło zaś trzynaście lat
(586-573 p.n.e.).
W 332 p.n.e. miasto zdobył władca Macedonii
Aleksander III Wielki po siedmiomiesięcznym oblężeniu podczas którego
wybudował on groblę łączącą wyspę ze stałym lądem. Mimo tej klęski Tyr
utrzymał duże znaczenie handlowe aż do czasów chrześcijańskich.
Od
286 p.n.e. miastem władali Ptolemeusze, od 197 p.n.e. dostało się w
ręce Seleucydów. Od 64 p.n.e. znajdowało się pod władzą Rzymu. Przez
cały ten czas odgrywało ważną rolę jako ośrodek handlowy i
produkcyjny.
W Tyrze powstała wspólnota kościelna pierwszych
chrześcijan zaraz po śmierci św. Szczepana, a św. Paweł, po powrocie
ze swojej trzeciej podróży misyjnej, spędził tu tydzień na rozmowach z
uczniami.
W 638 miasto opanowali Arabowie. Zdobyte po pierwszej
krucjacie przez chrześcijan, w latach 1124-1291 znajdowało się pod
rządami krzyżowców. Było jednym z najważniejszych miast Królestwa
Jerozolimskiego. W 1291 odbite przez Mameluków.
Od pierwszej połowy
XVI w. należało do imperium osmańskiego. Pod władzą Turków utraciło
znaczenie.

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/And%C5%Bcar”>Andżar

<a
target=”_blank” href=”http://whc.unesco.org/en/list/293/gallery/”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0293_0001-238.jpg” width=”238″
/>Andżar, miasto w Libanie położone w dolinie Bekaa. Liczba
ludności – ok. 2 400. Powierzchnia – ok. 20 km². Miasto założone w
VII wieku przez Umajjadów z widocznymi wpływami urbanistyki
rzymskiej.

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Byblos”>Byblos

<a
target=”_blank” href=”http://whc.unesco.org/en/list/295/gallery/”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0295_0001-238.jpg” width=”238″
/>Byblos (arab. جبيل = Dżubajl, dialekt libański: Dżbejl, fen.
Gebal, asyr. Gubla) – miasto w środkowym Libanie na wybrzeżu Morza
Śródziemnego. Liczy około 21 tys. mieszkańców (2006). Miejsce to stale
zamieszkane od czasów neolitycznych jest przez tysiąclecia ściśle
związane z legendami i historią obszaru śródziemnomorskiego. Byblos
jest też bezpośrednio związane z powstaniem i upowszechnieniem
alfabetu fenickiego, prekursora naszego współczesnego alfabetu.
Od
III tysiąclecia p.n.e. było wielkim fenickim ośrodkiem handlowym, stąd
prowadzony był handel cedrem i wapieniami ze Starożytnym Egiptem skąd
sprowadzano w zamian m.in. papirus. Greckie słowo – byblos – oznaczało
papirus i stąd nazwa nadana miastu prawdopodobnie przez greckich
handlarzy, którzy ściągali do Byblos po ten surowiec. Z czasem
znaczenie miasta zaczęło maleć na rzecz oddalonych o 30 km na południe
Bejrutu i o 40 km na północ Tripoli.

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Baalbek”>Baalbek

<a
target=”_blank” href=”http://whc.unesco.org/en/list/294/gallery/”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0294_0001-238.jpg” width=”238″
/>Baalbek, Balabakk (arab. بعلبك) – miasto w północno-wschodnim
Libanie, leżące w dolinie Bekaa między górami Liban i Antyliban (86 km
na północny wschód od Bejrutu). Liczba mieszkańców: 81 tys. (czwarte
co do wielkości miasto kraju).
Znane dawniej jako miejsce kultu
fenickiego boga Baala, a w późniejszych czasach – pod nazwą Heliopolis
jako jedno z najpiękniejszych miast greckich, które Rzymianie uczynili
później głównym ośrodkiem kultu Jowisza.


/>

Syria

Mapa

{mosmap
kml[0]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Syria.kml’
| mapType=’Terrain’ | width=’640′ |
kmlrenderer=’geoxml’}

Wiza

Co
zobaczymy

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Palmyra_(miasto)”>Palmyra

<a
target=”_blank”
href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Palmyra_(miasto)”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Syria_Palmyra_238.jpg”
width=”238″ />Palmyra (także Palmira) – starożytne miasto w
środkowej Syrii, założone w oazie w północnej części Pustyni
Syryjskiej u podnóża masywu Dżabal Abu Rudżmajn, ok. 215 km na
północny wschód od Damaszku. Dziś znajduje się tu niewielkie miasto
Tadmur

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Bosra”>Dawne Miasto
Bosara

href=”http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Roman_theatre,_bosra,_syria,_easter_2004.jpg”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Syria_Bosra_238.jpg”
width=”238″ />Miasto założone przez Nabatejczyków przed I wiekiem
p.n.e.. Miasto było głównym ośrodkiem kultu nabatejskiego bóstwa
Duszara – do III wieku organizowano tu co cztery lata igrzyska zwane
Actia Dusaria. W 106 roku Rzymianie podbijając królestwo nabatejskie
zajmują Bosrę przemianowując ją na cześć ówczesnego cesarza na Nova
Traiana Bosra. Za czasów panowania Rzymian miasto rozkwitło dzięki
uzyskaniu statusu stolicy rzymskiej prowincji Arabia – zbudowano
wówczas wiele monumentalnych budowli w tym zachowany do dnia
dzisiejszego teatr. W okresie wczesnego chrześcijaństwa miejscowość
była stolicą biskupstwa, a później także siedzibą metropolity. Po
przejściu pod władzę islamu Bosra pełniła funkcję centrum
administracyjnego i była ważnym punktem postojowym na trasie karawan
z Damaszku do Mekki. w 1147 i 1151 miasto było oblegane przez wojska
króla Królestwa Jerozolimskiego Baldwina III – Bosra nie została
jednak zdobyta. W 1260 zdobyta i spustoszona przez Mongołów. Od XV
wiek po zdobyci przez Imperium Osmańskie miasto zaczyna pustoszeć.
Ponownie zasiedlone w XIX wieku przez druzów uciekających z
Libanu.

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Damaszek”>Stare Miasto w
Damaszku

href=”http://whc.unesco.org/en/list/20/gallery/”> 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0020_0001-238.jpg” width=”238″
/>Damaszek – stolica oraz największe miasto Syrii – 1,7 mln
mieszkańców (2007), cały zespół miejski – 4,3 mln mieszkańców (2007).
Leży w południowo-zachodniej części kraju, w oazie nad rzeką Barada u
podnóża gór Antyliban, na skraju Pustyni Syryjskiej. Jest to
największy ośrodek przemysłowy i naukowy w Syrii, jedno z czterech
świętych miast islamu, znaczący ośrodek handlowy. Aglomeracja Damaszku
jest wydzieloną jednostką administracyjną Syrii o nazwie
Damaszek-Miasto.
Damaszek jest jednym z najstarszych ciągle
zamieszkanych miast na świecie (pierwotnie zasiedlonym w VIII
tysiącleciu p.n.e.), jak również kulturalnym i religijnym centrum
orientu. Historycznie zaś odnosi się do większego regionu, mianowicie
całego lewantu.

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Aleppo”>Stare Miasto w
Aleppo

href=”http://whc.unesco.org/en/list/21/gallery/”> 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0021_0001-238.jpg” width=”238″
/>Aleppo – miasto w pn.-zach. Syrii, około 50 km na południe od
granicy z Turcją, w połowie drogi między Eufratem a wybrzeżem Morza
Śródziemnego, na krańcach Pustyni Syryjskiej, w okolicy półpustynnej,
o ostrym klimacie. Siedziba władz prowincji Halab. Drugie (za
Damaszkiem) co do wielkości miasto Syrii – 1,4 mln mieszkańców (1990),
1,7 mln mieszkańców (1999), 2,0 mln mieszkańców (szacunek z 2003).
Jedno z najstarszych nieprzerwanie zamieszkanych miast Bliskiego
Wschodu – od co najmniej 1800 p.n.e. Zamieszkane głównie przez Arabów,
dość liczni są Turcy i Ormianie, oprócz nich mieszkają w Aleppo Grecy,
Kurdowie i Żydzi. Ośrodek przemysłu włókienniczego i spożywczego,
ośrodek tkactwa dywanów. Jedno z większych centrów handlowych
Bliskiego Wschodu. Węzeł komunikacyjny – skrzyżowanie szlaków
kolejowych i drogowych, międzynarodowy port lotniczy, przez miasto
przebiega rurociąg z Homsu do Latakii. Ośrodek nauki i kultury –
uniwersytet, muzułmańska szkoła teologiczna, szkoła muzyczna. Liczne
zabytki architektury, głównie kultury arabskiej – cytadela Kalat
Halab, medresa al-Halawija z XII wieku, meczet, karawanseraje,
łaźnie tureckie. Do osobliwości należy wielki bazar (suk).

<p
style=”clear: left; “>

<a
target=”_blank”
href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Krak_des_Chevaliers”>Krak des
Chevaliers

href=”http://whc.unesco.org/en/list/1229/gallery/”> 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_1229_0001-238.jpg” width=”238″
/>Krak des Chevaliers (lub Crac des Chevaliers, “twierdza
rycerzy”) – zamek w zachodniej części Syrii, w górach Dżabal
an-Nusajrijja, dawna siedziba joannitów. Nazywany także w języku
arabskim Ḥiṣn al-Akrād, “twierdza Kurdów.”
Ten potężny zamek
znajduje się na wschód od Trypolisu, niedaleko miasta Hims (Homs), na
szczycie 650-metrowego uskoku, wzdłuż jedynej drogi z Antiochii do
Bejrutu i Morza Śródziemnego. Pierwszy zamek na tym miejscu wzniesiono
w 1031 dla emira Aleppo. W 1099 został zdobyty przez wojska Rajmunda z
Tuluzy podczas I krucjaty, jednak opuszczono go, gdy krzyżowcy
pomaszerowali dalej na Jerozolimę. Zamek został ponownie zajęty w 1110
przez Tankreda, bratanka Boemunda, księcia Antiochii. Rajmund II,
hrabia Trypolisu, oddał go szpitalnikom w 1142, którzy rozbudowali
zamek i jego umocnienia. W centralnej części twierdzy o wymiarach 110
na 60 metrów zbudowany został kościół, sala rycerska i kilka wież –
wszystko w stylu gotyckim. W 1271 po miesięcznym oblężeniu 200 rycerzy
poddało się wojskom muzułmańskim. Budowniczowie Mameluccy rozbudowali
twierdzę dobudowując wieże i barbakany. Jednakże po opuszczeniu
Bliskiego Wschodu przez krzyżowców w 1291 roku zamek utracił swe
militarne znaczenie i został zamieszkany przez miejscowa ludność. W
1934[1] roku z inicjatywy władz francuskich przesiedlono mieszkańców z
twierdzy i rozpoczęto renowację. Aktualnie zamek należy do
największych atrakcji turystycznych Syrii.


/>

Turcja

Mapa

{mosmap
kml[0]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Turcja.kml’
| mapType=’Terrain’ | width=’640′ |
kmlrenderer=’geoxml’}

Wiza

Z wiza nie ma
problemu – do kupienia na lotnisku – 10EUR.

Co
zobaczymy

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Ahtamar”>Ahtamar

<a
target=”_blank” href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Ahtamar”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Turcja_Akhtamar_238.jpg”
width=”238″ />Ahtamar – wyspa w południowej części Jeziora Van.
Znajduje się na niej zabytkowy ormiański kościół z X wieku.

<p
style=”clear: left; “>

<a
target=”_blank”
href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Kapadocja”>Kapadocja

<a
target=”_blank” href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Kapadocja”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Turcja_Kapadocja_238.jpg”
width=”238″ />Kapadocja – kraina historyczna w Anatolii (obecnej
Turcji); znana przede wszystkim z charakterystycznych form tufowych
tworzących księżycowy krajobraz oraz z domów i kościołów wykutych w
tufowych skałach. Kapadocja była aż do średniowiecza silnym ośrodkiem
chrześcijaństwa oraz miejscem narodzin idei życia klasztornego.

<p
style=”clear: left; “>

<a
target=”_blank”
href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Pamukkale”>Pamukkale

<a
target=”_blank” href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Pamukkale”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Turcja_Pamukkale_238.jpg”
width=”238″ />Pamukkale (tur. Bawełniany zamek lub Bawełniana
twierdza) – turecka miejscowość położona w dolinie Cürüksu (w
starożytności zwanej Doliną Lycos), około 18 km od Denizli.
Słynie
z wapiennych osadów powstałych na zboczu góry Cökelez. Wypływająca z
gorących źródeł woda, bogata w związki wapnia i dwutlenek węgla,
ochładzając się na powierzchni, wytrąca węglan wapnia, którego osady
układają się w maNienicze nacieki i stalaktyty. Na zboczu góry,
wykorzystując nierówności terenu, powstają progi, półkoliste i
eliptyczne baseny wody termalnej, ukształtowane w formie tarasów,
oddzielone od siebie obłymi zaporami, po których spływa woda. Proces
ten trwa nieprzerwanie od około 14 tysięcy lat. Twory te w czasach
rzymskich nazywane zostały trawertynami.

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Ka%C3%A7kar_Da%C4%9F%C4%B1″>Kaczkar

<a
target=”_blank” href=””> 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Turcja_Kaczkar_238.jpg”
width=”238″ />Kaçkar Dağı (spotyka się spolszczenia Kaczkar i
Kackar) – szczyt w Turcji, najwyższy szczyt w paśmie górskim Kaçkar
Dağları i w całym paśmie Gór Pontyjskich. Wznosi się na wysokość 3937
m n.p.m. Jeden z popularniejszych celów wycieczek wysokogórskich na
terenie Turcji. Najpopularniejsza droga na szczyt wiedzie z
miejscowości Olgunlar, a jej pokonanie zajmuje przeciętnie 2
dni.

<a
target=”_blank” href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Nemrut”>Nemrut
Dag

href=”http://merovingian.wordpress.com/2007/05/17/mount-nemrut/”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Turcja_Nemrut_Dag_238.jpg”
width=”238″ />Nemrut Dağı (góra Nemrut) to jeden z najwyższych
szczytów leżącego w południowo-wschodniej Turcji pasma Antytauru.
Położony na 38°20’N i 38°45’E szczyt wznosi się na wysokość 2134 m
n.p.m.

href=”http://turcja.geozeta.pl/cozwiedzic”>Wielki Meczet i szpital w
Divrigi

href=”http://en.wikipedia.org/wiki/File:DivrigiUluCami_%282006%29.jpg”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Turcja_Divrigi_238.jpg”
width=”238″ />Ten region Anatoli został podbity przez Turków na
początku XI wieku. W latach 1228-29 Emir Ahmet Shah zbudował meczet z
przynależącym do niego szpitalem. Meczet posiada pojedynczy pokój
modlitw i jest uwieńczony dwoma kopułami. Wyszukana technika
konstrukcji sklepienia i twórczy, bujny typ dekoracyjnych rzeźbień –
szczególnie na trzech wejściach, w kontraście z nie ozdobionymi
ścianami wnętrza – są unikatową cechą islamskiej architektury.

<p
style=”clear: left; “>

<a
target=”_blank”
href=”http://pl.tixik.com/letoon-2361803.htm”>Xanthos-Letoon

<a
target=”_blank”
href=”http://en.wikipedia.org/wiki/File:DSC04194.JPG”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Turcja_Xanthos_238.jpg”
width=”238″ />Letoon był centrum kultu świętych Licji królestwa.
Poświęcone bogini Leto i jej dzieci Artemis i Apollo. Letoon znajduje
się około 10 km od miasta ruiny Xanthos, w pobliżu wsi Kinikli
prowincji Antalya, Turcja. Te ważne archeologicznych w Turcji. Letoon
była centrum kultury pogańskiej i 5 wieku naszej ery, kiedy Arabowie
pustoszą Licji. Świątynia składała się z kilku budynków na tarasach.
Pozostałości świątyń 3 są prawdopodobnie z 5 pne Są one zbudowane z
kamienia wapiennego, głównym holu otoczony Koryntian kolumnie. Ze
swojej wyjątkowej zachowanie stanowi typowy przykład architektury
greckiej w Turcji. Kościół konsekrowany nymfám powstały podczas
helénistického okresie. Bizantyjskiej bazyliki zdobi geometrycznych
motywów chodniku. Wyjątkowo zachowany amfiteatr Letoon posiada
sklepiony korytarz. Został zbudowany w 2. wpne i był używany tylko dla
religijnych przedstawień. Letoon, wraz z ruinami miasta Xanthos w 1988
r. wpisane na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

<p
style=”clear: left; “>

<a
target=”_blank”
href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Troja”>Troja

<a
target=”_blank”
href=”http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Troja_mury_obronne_RB.jpg”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Turcja_Troja_238.jpg”
width=”238″ />Troja, Ilion – starożytne miasto położone w Troadzie
u zachodnich wybrzeży Azji Mniejszej nad rzeką Skamander, współcześnie
stanowisko archeologiczne w Turcji w pobliżu wsi Tevfikiye w prowincji
Çanakkale.

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Stambu%C5%82″>Stambul

<a
target=”_blank”
href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:Topkapi_Palace_Hagia_Sophia_Blue_Mosque.jpg”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Turcja_Stambul_238.jpg”
width=”238″ />Stambuł (tur. Istanbul) – największe miasto Turcji i
jedno z największych miast świata, największa aglomeracja w Europie.
Stolica prowincji (il) Istanbul. Rozwinięty ośrodek przemysłowy,
wytwarzający około 1 produkcji kraju. Główne centrum finansowe Turcji,
siedziba kilkudziesięciu banków i giełdy papierów wartościowych.
Siedziba 5 uniwersytetów, z których najstarszy – Uniwersytet
Stambulski – został założony w 1453. Stambuł i Magnitogorsk w Rosji są
jedynymi miastami na świecie położonymi na dwóch
kontynentach.
Stambuł jest siedzibą prawosławnych patriarchów
Konstantynopola. Katedra patriarsza mieści się w dzielnicy Fanar.
Dzielnica ta jest największym skupiskiem ludności greckiej w mieście.
Ze względu na lokalizację siedziby patriarchatu zamieszkujący Fanar
Grecy nie zostali wysiedleni do Grecji w latach 20. XX wieku wraz z
całą pozostałą grecką ludnością Turcji.

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Safranbolu”>Safranbolu

<a
target=”_blank” href=”http://whc.unesco.org/en/list/614/gallery/”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0614_0001-238.jpg” width=”238″
/>Safranbolu – miasteczko w Turcji i prowincja w Karabük. Znajduje
się 9 kilometrów od Karabük i 100 km od południowego wybrzeża Morza
Czarnego.
Safranbolu jest starym miastem i zostało wpisane 17
grudnia 1998 roku na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.

<p
style=”clear: left; “>

<a
target=”_blank” href=”http://turcja.geozeta.pl/cozwiedzic”>Hattusha:
stolica Hittite

href=”http://whc.unesco.org/en/list/377/gallery/”> 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0377_0001-238.jpg” width=”238″
/>Stanowisko archeologiczne Hattusha, wcześniej stolica imperium
Hittite, jest sławna z miejskiej struktury, konstrukcji, które się
zachowały (świątynie, rezydencje królewskie, fortyfikacje), bogato
ornamentowanych Bram: Lwa i Królewskiej oraz sztuki w skale w
Yazilikaya. Miasto miało wpływy w Anatolii i północnej Syrii w 2 wieku
p.n.e.

Comments are closed.

  • RSS
  • Facebook
  • Google+