Azja Środkowa

By kuba • Do zobaczenia • 25 Dec 2009

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Azja_%C5%9Arodkowa”>Azja
Środkowa – nazwa stosowana dla określenia wyżynno-górskiego
obszaru centralnej Azji, położonego ponad 1000 km od otwartego morza.
Region ten obejmuje: Kazachstan, Uzbekistan, Turkmenistan, Kirgistan i
Tadżykistan, a także Mongolię i zachodnie Chiny (regiony autonomiczne
Tybetu, Mongolii Wewnętrznej, Sinkiang-Ujgur i Ningxia oraz prowincje
Qinghai i Gansu).
Region ten, o powierzchni ponad 10,5 mln km2,
jest wyjątkowo słabo zaludniony – zamieszkuje go około 120 mln
mieszkańców (1990).
W drugim ujęciu, kulturowo-religijnym (nie
zaś ściśle geograficznym), Azja Środkowa obejmuje obszary centralnej
Azji zamieszkane głównie przez muzułmańskie ludy pochodzenia
tureckiego (oraz Afgańczyków): wymienione powyżej byłe republiki
radzieckie, chińską prowincję Sinkiang-Ujgur oraz Afganistan. Zgodnie
z tą definicją do Azji Środkowej nie zalicza się Tybetu, Mongolii i
większości zachodnich Chin.
Powstają tam pustynie z powodu braku
opadów oraz dużej odległości od oceanu.

{mosmap <br
/>
kml[0]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Kirgistan.kml’
|
kml[1]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Tadzykistan.kml’
|
kml[2]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Turkmenistan.kml’
|
kml[3]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Uzbekistan.kml’
|
kml[4]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/drogi_do_przejechania_Pamir_Highway.kml’
|
mapType=’Terrain’ | width=’640′ |
kmlrenderer=’geoxml’}


class=”system-pagebreak” title=”Kirgistan”
/>

Kirgistan

Mapa

{mosmap
kml[0]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Kirgistan.kml’
| mapType=’Terrain’ | width=’640′ |
kmlrenderer=’geoxml’}

Wiza

Co
zobaczymy

href=”http://pl.tixik.com/sulayman-mountain-2363083.htm”>Svatá hora
Sulayman

href=”http://whc.unesco.org/en/list/1230/gallery/”> 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Kirgistan_Sulaiman_238.jpg”
width=”238″ />Svatá hora Sulayman jest święte góry w Kirgistanie.
W przeszłości był jednym z głównych miejsc pielgrzymek muzułmanów.
Svatá hora Sulayman położony w Osz w Fergańskiej w południowym
Kirgistanie. Na szczycie stoi mały meczet, zbudowany w 1510, bohaterem
narodowym Kirgistan’s Babur. Przybytek stoi na grobie miejscu
Sulayman islamskiego proroka. Svatá hora Sulayman jest wymarzonym
miejscem na wiele stuleci. U podnóża góry znajduje się muzeum ze
znaleziska archeologiczne z okolicy, zbudowany w czasach sowieckich.
Svatá hora Sulayman to jedyne miejsce, w Kirgistanie, wymienione
Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO.


title=”Tadzykistan”
/>

Tadzykistan

Mapa

{mosmap
kml[0]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Tadzykistan.kml’
| kml[1]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/drogi_do_przejechania_Pamir_Highway.kml’
| mapType=’Terrain’ | width=’640′ |
kmlrenderer=’geoxml’}

Wiza

Co
zobaczymy

href=”http://en.wikipedia.org/wiki/Kara-Kul”>Karakul

<a
target=”_blank”
href=”http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Kara-Kul_WorldWind_E.jpg”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Tadzykistan_Karakul_238.jpg”
width=”238″ />Karakul – bezodpływowe, słone jezioro w
północno-wschodnim Tadżykistanie, będące największym jeziorem tego
kraju.
Zajmuje powierzchnię 380 km², przy głębokości ok. 250 m.
Lustro wód jeziora położone jest na wysokości 3914 m n.p.m. Znad jego
brzegów widoczny jest w pogodny dzień położony nieopodal (30 km na
północo-zachód), jeden z wyższych szczytów Pamiru Szczyt Lenina.

<a
target=”_blank” href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Pamir”>Pamirski
Park Narodowy

href=”http://en.wikipedia.org/wiki/File:USSR-Tajikistan-Peak_Communism.jpg”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Tadzykistan_Pamir_238.jpg”
width=”238″ />Pamir (chiń.: 帕米尔高原; urdu: سلسلہ کوہ پامیر;
tadżycki: Кӯҳҳои Помир; perski: پامیر کوهستان; ujgrusrki: پامىر
ئېگىزلىكى) – rozległe i wysokie pasmo górskie w Azji Środkowej.
Stykają się tu najwyższe pasma górskie świata: Himalaje, Tien-szan,
Karakorum, Kunlun, Hindukusz i Ałaj. Przeważająca część Pamiru leży w
Tadżykistanie, skrajne części – w Kirgistanie, Afganistanie i
Pakistanie. Najwyższym szczytem Pamiru jest Szczyt Ismaila Samaniego,
który osiąga wysokość 7495 m. Leży w Tadżykistanie, w latach 1932-1962
nosił nazwę Pik Stalina, a w latach 1962-1998 Pik Komunizmu.
Pamir
jest dość zwartym obszarem o powierzchni około 100 tys. km² i o
przeciętnej wysokości 4000 m n.p.m.. W Pamirze znajdują się liczne
lodowce górskie, na czele z największym – Lodowcem Fedczenki, który
jest najdłuższym lodowcem na Ziemi poza strefami polarnymi.
Przez
Pamir prowadzi druga najwyżej położona autostrada świata – Autostrada
Pamirska (ros.: Памирский тракт – “Pamirski Trakt”). Autostrada ta
łączy miasto Osz w Kirgistanie ze stolicą Tadżykistanu – Duszanbe.
Dawniej przez rejon Pamiru przechodził słynny Jedwabny szlak.

<p
style=”clear: left; “>


class=”system-pagebreak” title=”Turkmenistan”
/>

Turkmenistan

Mapa

{mosmap
kml[0]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Turkmenistan.kml’
| mapType=’Terrain’ | width=’640′ |
kmlrenderer=’geoxml’}

Wiza

Co
zobaczymy

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Aszchabad”>Aszchabad

<a
target=”_blank”
href=”http://en.wikipedia.org/wiki/File:IndependenceMonumentAshgabat.jpg”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Turkmenistan_Ashgabat_238.jpg”
width=”238″ />Aszchabad to dość młode miasto powstałe z wioski o
tej samej nazwie. W 1869 Rosjanie zbudowali fortecę na wzgórzu obok
wioski. Wzrost bezpieczeństwa z tym związany wkrótce przyciągnął
kupców i rzemieślników. Carska Rosja anektowała ten region w
1884.
Władzę przejęli bolszewicy, utracili ją, po czym znowu
zdobyli w 1917, i zmienili nazwę miasta na rosyjską Połtorack.
Pierwotną nazwę przywrócono w 1927. Od tego momentu miasto szybko się
rozrastało i było industrializowane, proces ten został zakłócony przez
duże trzęsienie ziemi w 1948 (zginęło wówczas 110 tys.
mieszkańców).

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Derweze”>Darvaza

<a
target=”_blank”
href=”http://nakedmaninthetree.wordpress.com/2007/12/”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Turkmenistan_Darvaza_238.jpg”
width=”238″ />Podziemie Derweze jest bogate w gaz ziemny. W 1971
podczas wykopalisk geolodzy przypadkowo znaleźli złoże gazu. Podłoże,
na którym położona była platforma wiertnicza, zapadło się, zostawiając
dziurę o średnicy od 50 do 100 metrów. Aby zapobiec ujściu trujących
gazów z dziury zdecydowano się nie interweniować w palenie się
gazu.

<a
target=”_blank”
href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/K%C3%B6ne%C3%BCrgen%C3%A7″>Kunia-Urgencz

<a
target=”_blank”
href=”http://en.wikipedia.org/wiki/File:KonyeUrgenchMausoleum.jpg”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Turkmenistan_KonyeUrgench_238.jpg”
width=”238″ />Köneürgenç (znana również jako Kunia-Urgencz, Kunya
Urgench, Konya-Urgench, Stary Urgench lub Urganj) jest 30-tysięcznym
miastem w północno-wschodnim Turkmenistanie. Jest miejscem gdzie
znajdują się nieodkryte ruiny stolicy, starożytnego miasta Urgencz z
XII w., Khwarezm. Od 2005, ruiny Starego Urgench są chronione przez
UNESCO i wpisane na Listę Światowego dziedzictwa UNESCO.
Niegdyś
położony nad rzeką Amu-Darya, Stary Urgench był jednym z największych
miast na Jedwabnym Szlaku. Data jego powstania jest wątpliwa, ale
istniejące ruiny twierdzy Kyrkmolla wskazują na okres panowania
dynastii Achmenidów.
XII i początek XIII stulecia określa się
złotym wiekiem Urgench, ponieważ przewyższał pod względem ludności i
sławy wszystkie inne miasta Azji Środkowej, z wyjątkiem Buchara. W
1221 miasto zostało zrównane z ziemią przez Czyngis-chana, w jednej z
najbardziej krwawych masakr w ludzkiej historii.
Miasto zostało
ponownie odbudowane po ataku Czyngis-chana, jednak zmiana biegu rzeki
Amu-Daria na północ i ponowne zniszczenie miasta, tym razem, przez
Timura, spowodowało opuszczenie terenu, przez żyjących mieszkańców, na
zawsze. Nowe miasto Urgench wybudowano na południowym wschodzie, w
dzisiejszym Uzbekistanie. Pierwsze badania archeologiczne na miejscu
starego miasta zostały przeprowadzone przez Aleksandra Yakubovsky’ego
w 1929.
Większość zabytków jest całkowicie lub częściowo
zrujnowana. Obecnie znajdują się tam trzy małe mauzolea z XII w. i
bardziej znany z XIV w. mauzoleum Turabek-Khanum, który został
odrestaurowany w latach 90.
Najbardziej niesamowitym, istniejącym
punktem Starego Urgench jest wybudowany w początkach XI w. minaret
Kutlug-Timur, który na 60 m. wysokości, do którego budowy wykorzystano
wysokie cegły, za nim użyto ich do budowy minaretu w Dżam. Warto też
wspomnieć o mauzoleum Il Arslan – najstarszym istniejącym zabytku:
stożkowej kopule z 12 fasetami, która osłania grób dziadka Mohammeda
II, Il-Arslana, którzy zginęli w 1172.

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Antiochia_Margia%C5%84ska”>Antiochia
Margiańska

href=”http://en.wikipedia.org/wiki/File:Mervturkmenistan.jpg”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Turkmenistan_Merv_238.jpg”
width=”238″ />Antiochia Margiańska (wcześniej Aleksandria
Margiańska) położona była nad rzeką Murgab; swoją nazwę zawdzięcza
Antiochowi I Soterowi, który ją odbudował i krainie w której jest
położona – Margianie (obecnie Turkmenistan). W ostatnich latach, w jej
ruinach, prowadzone są wykopaliska.
Pierwsza osada istniała na jej
miejscu już we wczesnej epoce żelaza, a w okresie achemenidzkim nieco
się rozrosła i nosiła nazwę Erk-kala, aczkolwiek nie odgrywała
większej roli, jako ośrodek miejski. Aleksander Macedoński założył na
jej miejscu kolonię, głównie z powodów strategicznych, i nazwał ją
Aleksandrią Margiańską, ale w dalszym ciągu nie był to jakiś większy
ośrodek miejski. W latach panowania Seleukosa I Nikatora została
doszczętnie zniszczona przez najazdy koczowników z Azji
środkowej.
Aleksandrię Margiańską odbudował dopiero Antioch I
Soter, nadając jej początkowo nawzwę Seleucji, a później została
przemianowana na Antiochię Margiańską i pod tą nazwą w okresie
hellenistycznym i później, partyjskim, miasto znacznie się rozrosło i
nabrało dużego znaczenia, jako grecki ośrodek urbanistyczny w rejonie
Iranu i Azji środkowej.

<h3
style=”clear : left;”> href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Nisa_%28Turkmenistan%29″>Nisa

<a
target=”_blank”
href=”http://whc.unesco.org/en/list/1242/gallery/”> 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_1242_0001-238.jpg” width=”238″
/>Nisa – stanowisko archeologiczne niedaleko Aszchabadu w
Turkmenistanie. Zachowały się tu ruiny starożytnego miasta
Partów.
Nisa była ważnym ośrodkiem miejskim już na przełomie VI i V
wieku p.n.e., jednak szczególny rozkwit miasta przypada na okres
między III wiekiem p.n.e. a III wiekiem n.e., to jest czasy Arsacydów,
i ponownie na V wiek n.e. Największy rozwój miasta przypada na okres
panowania założyciela dynastii Arsacydów Arsakesa, który tutaj założył
stolicę[1] swojego imperium a za czasów partyjskich pełniło rolę
królewskiej nekropolii. W II wieku p.n.e. Mitrydates I zmienia nazwę
miasta na Mitradatkert co oznacza miasto Mitrydesa. W 651 roku Nisę
zdobyli Arabowie.
Do naszych czasów dotrwały pozostałości warownej
cytadeli z czasów partyjskich (twierdza Nowa Nisa)[1], fragmenty murów
z basztami oraz resztki rezydencji Arsacydów, a także świątyni z
kolumnowymi portykami (wykazującymi wpływy hellenistyczne) i skarbca.
Niedaleko Nowej Nisy znajdowało się także grodzisko Stara
Nisa.
Budowle w Nisie wznoszono z cegły suszonej, a kolumny z cegły
palonej. W samych ruinach odkryto kamienne i ceramiczne podstawy
kolumn, terakotowe kapitele, gzymsy i reliefowe płyty, a także liczne
marmurowe rzeźby i wyroby rzemiosła artystycznego m.in. z kości
słoniowej i srebra. W archiwum królewskim w Nisie z I wieku p.n.e.
znaleziono też ok. 1500 dokumentów spisanych na ostrakach.

<p
style=”clear: left; “>


class=”system-pagebreak” title=”Uzbekistan”
/>

Uzbekistan

Mapa

{mosmap
kml[0]=’http://www.nastopach.pl/storage/kml/co_chcemy_zobaczyc_Uzbekistan.kml’
| mapType=’Terrain’ | width=’640′ |
kmlrenderer=’geoxml’}

Wiza

Co
zobaczymy

href=”http://whc.unesco.org/en/tentativelists/5289/”>Zaamin

<a
target=”_blank” href=”http://www.panoramio.com/photo/7595084″><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Uzbekistan_Zaamin_238.jpg”
width=”238″ />Park Narodowy Zaamin znajduje sie w prowincji
Jizzakh, na pólnocnych stokach pasma gor Turkestan w Uzbekistanu.
Calkowita powierzchnia wynosi 15,600 hektarow i rozlozona pomiedzy
1700 m (Dolina Guralash) do 3571 m (Gora Guralash).

<p
style=”clear: left; “>

<a
target=”_blank”
href=”http://whc.unesco.org/en/list/603″>Samakranda

<a
target=”_blank” href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Samarkanda”><img
style=”border: 5px solid red; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/countries_to_visit/Uzbekistan_Samarkand_238.jpg”
width=”238″ />Samarkanda miasto w Uzbekistanie, w Azji Środkowej,
ok. 353 tys. mieszkańców (2008). Czwarte pod względem ludności miasto
Uzbekistanu i stolica wilajetu samarkandzkiego. Ważny ośrodek
przemysłowy i naukowy (6 szkół wyższych). W 2001 roku miasto zostało
wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Buchara”>Buchara

<a
target=”_blank” href=”http://whc.unesco.org/en/list/602/gallery/”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0602_0001-238.jpg” width=”238″
/>Buchara leży w rejonie eksploatacji bogatych złóż gazu ziemnego
(Gazli); przemysł m.in. futrzarski (karakuły), jedwabniczy, spożywczy
(w tym winiarski), oczyszczalnie bawełny; rzemiosło artystyczne
(słynne bucharskie dywany). Ośrodek turystyczny o międzynarodowym
znaczeniu i naukowy (szkoły wyższe). Węzeł komunikacyjny (port
lotniczy).
Założone ok. I wieku, w VI – VII wieku sogdiańskie
miasto Numidżket. W VIII – IX wieku duży arabski ośrodek handlu na
szlaku karawanowym z Azji Środkowej do Europy. Od końca IX wieku
stolica Samanidów, ognisko kultury nowoperskiej (działalność medyczna
i filozoficzna Awicenny, poetów Rudakiego i Firdausiego). Zniszczona w
1220 r. przez Dżyngis-chana, a w 1370 r. zdobyta przez Timura. Od
połowy XVI wieku stolica mongolskiego chanatu bucharskiego, potem
emiratu, pozostającego pod protektoratem rosyjskim. Od 1920 r. stolica
Bucharskiej Ludowej Republiki Radzieckiej, potem od 1924 r. włączona
do Uzbeckiej SRR.
Stare miasto Buchary jest jednym z
najcenniejszych zespołów architektury islamu w środkowej Azji i
obejmuje około ok. 140 obiektów.
* cytadela, ruiny murów
obronnych, mauzoleum Ismaila Samanidy z (IX – X wieku)
*
meczety Kalian z XII wieku, oraz Magoki Attari z XII – XVI wieku

* medresa Uług Bega z XV wieku (najstarsza zachowana w Azji
Środkowej) i Miri – Arab z XVI wieku
* kompleksy budowli Paj
Kalian, Labi Chauz, Bala Chauz, Kukeldasz, Czor Bakr z XVI
wieku

href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Itchan_Kala”>Itchan
Kala

href=”http://whc.unesco.org/en/list/543/gallery/”> 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0543_0001-238.jpg” width=”238″
/>Itchan Kala (uzb. Ichan Qolais) – ufortyfikowane wewnętrzne
miasto w Chiwie w Uzbekistanie. W 1990 roku zespół architektoniczny
został wpisany na listę światowego
Rozkwit miasta, położonego na
szlaku karawan biegnącym przez pustynię Kara-kum, był skutkiem rozwoju
handlu niewolnikami. Rozpoczął się w XVI wieku, gdy dynastia
Szejbanidów podbiła miasto, pokonując wojska Timura, i założyła
niezależny Chanat Chiwy. Szejbanidzi i ich następcy gromadzili
bogactwa dzięki strategicznemu położeniu Chiwy w rogu “złotego
trójkąta” Azji Środkowej, w miejscu rozgałęzienia odnóg jedwabnego
szlaku prowadzących do brzegów Wołgi i Morza Kaspijskiego. Chanat,
mimo strategicznego położenia, trwał w izolacji i zacofaniu
cywilizacyjnym. Rządzący chcieli za wszelką cenę utrzymać niezależność
od chana pobliskiej Buchary. W 1873 roku Chiwa przeszła pod władzę
Rosji, ostatecznie tracąc swą niezależność.
Itchan Kala otacza
ceglany XVII-wieczny mur o wysokości 10 m i długości 800 m wybudowany
na miejscu starszych fortyfikacji miejskich, wzniesionych w X wieku.
Większość zabytkowych budowli pochodzi z czasów chanatu Ałła-Kuli z
pierwszej połowy XIX wieku. Jednolitość architektury sprawia, że jest
to najlepiej zachowane w Azji Środkowej miasto o charakterze
feudalnym.
Dwie główne osie przebiegające południkowo i
równoleżnikowo tworzą podstawę planu miasta. W murach wybudowano
cztery bramy umożliwiające wejście z czterech stron świata. Ota
Darwoza (“Brama Ojca”), główne wejście do miasta, usytuowana jest w
zachodniej części miasta. Koło bramy znajduje się Kunja Ark, forteca
wzniesiona w XII wieku i rozbudowana w wieku XVII. Dawniej służyła
jako rezydencja chanów, harem, mennica, arsenał i strażnica. W fortecy
drukowane były banknoty na jedwabiu.
Na początku XI wieku
wzniesiono Meczet Letni. Jego dziedziniec zdobią ornamenty o motywach
roślinnych układanych z białych i niebieskich płytek ceramicznych, a
także drewniane kolumny i drzwi pokryte dekoracją
snycerską.
Stojący w pobliżu fortu minaret Kalta Minor powstał w
XIX wieku za panowania Ałła-Kuli. Jest cylindryczną budowlą o średnicy
14 m i wysokości 25 m. Zewnętrzną powierzchnię minaretu pokrywa pasowa
dekoracja wykonana z tureckich płytek. Z tego samego okresu pochodzi
wznoszący się na wschodnim krańcu miasta pałac Tasz Chauli. Kompleks
pałacowy, wybudowany w latach 1832-1841, składa się ze 150 komnat o
ścianach pokrytych barwną ceramiczną okładziną stiukami. Dodatkową
dekorację stanowią ozdobne elementy architektonicznego wystroju z
rzeźbionego drewna. Na centralnym dziedzińcu, na który wychodzi sala
audiencyjna, oznaczone jest miejsce, na którym rozbijano jurtę władcy,
gdy pragnął spędzić czas tak, jak jego koczowniczy przodkowie. Pałac,
w skład którego wchodzi dziewięć dziedzińców, miał dorównać w
okazałości rezydencji chanów Buchary.
Spośród budowli sakralnych
Itchan Kala wyróżnia się meczet Dżuma. Świątynia powstała w X wieku i
została rozbudowana w latach 1788-1789. Słynny hypostyl podpiera las z
218 drewnianych kolumn, z których 112 pochodzi z pierwotnej budowli. W
mieście znajduje się również XIX-wieczne mauzoleum Pahlawona Mahmuda.
Muzułmański poeta, filozof i święty mąż, żyjący w XIV wieku, jest
patronem Chiwy. Budowla może poszczycić się przykrytą turkusową kopułą
salą dekorowaną ceramicznymi płytkami ręcznie malowanymi w stylu
perskim. Widnieją na nich inskrypcje maksym i powiedzenia słynnego
filozofa.
Meczet Ak wyróżnia się rozległym dziedzińcem i
tradycyjnymi minaretami. W czasach chanatu Chiwa była ważnym ośrodkiem
kulturalnym świata islamu. Na terenie miasta działało dawniej 16 szkół
koranicznych, które przekształcono obecnie na muzea eksponujące
przedmioty będące świadectwo tradycji i sztuki Chiwy.

<p
style=”clear: left; “>

<a
target=”_blank”
href=”http://pl.wikipedia.org/wiki/Shahrisabz”>Shahrisabz

<a
target=”_blank” href=”http://whc.unesco.org/en/list/885/gallery/”><img
style=”border: 5px solid orange; margin: 5px; float: left;”
src=”/images/stories/unesco/site_0885_0001-238.jpg” width=”238″
/>Shahrisabz – miasto we wschodnim Uzbekistanie (wilajet
kaszkadaryjski), na południowy zachód od Samarkandy, nad rzeką
Kaszka-daria.
Liczba mieszkańców w 2003 roku wynosiła ok. 77 tys.
Przemysł bawełniany, jedwabniczy; rzemiosło artystyczne (hafty,
ceramika). Miasto urodzenia Timura. W rejonie miasta formowano 6
dywizję piechoty Armii Andersa.
Zespół zabytkowy Shahrisabz jest
wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Comments are closed.

  • RSS
  • Facebook
  • Google+